با اینکه Love, Death & Robots نتفلیکس ممکنه یه شاهکار باشه، اما چالش Love, Death & Robots در مواجهه با نقدها، نشون دهنده ی یه مشکل اساسی در کل ژانر آنتولوژی علمی-تخیلیه.
آنتولوژی علمی-تخیلی Black Mirror نتفلیکس می تونه تا ابد ادامه پیدا کنه، یا حداقل تا زمانی که نویسنده هاش دیگه تکنولوژی های خیالی و حدسی برای نابود کردن زندگی آدما به روش های غیرمنتظره نداشته باشن. حتی با توجه به استقبال از این سبک، نتفلیکس پروژه های دیگری مثل یک سریالی شبیه Black Mirror را هم در دستور کار قرار داده است.
قشنگی فرمت آنتولوژی اینه که هر اپیزود جدید، یه سری شخصیت تازه و در خیلی از سریال ها، یه دنیای کاملا جدید برای کاوش معرفی می کنه. این یعنی آنتولوژی علمی-تخیلی 4 فصلی Love, Death & Robots نتفلیکس هیچ وقت مجبور نیست دوباره سراغ همون داستان های قدیمی، همون شخصیت ها یا همون ایده اولیه بره، که این خود یکی از جنبه های جذاب چالش Love, Death & Robots است و باعث شده سریال واقعا غیرقابل پیش بینی به نظر بیاد.
چالش Love, Death & Robots در ساخت آنتولوژی های علمی-تخیلی
تصویر زیر یکی از خلاقانه ترین اپیزودهای سریال را نشان می دهد که در آن یک تمدن کامل درون یک یخچال قدیمی شکل می گیرد و تکامل می یابد.
این اپیزود به خوبی نشان می دهد که چطور یک ایده ساده می تواند به داستانی عمیق و تامل برانگیز تبدیل شود و مخاطب را به فکر فرو ببرد.
این ممکنه یه اتفاق کاملا خوب به نظر برسه و واقعا هم منتقدای زیادی هستن که ساخته ی تیم میلر و دیوید فینچر (تهیه کننده اجرایی) رو یکی از بهترین سریال های آنتولوژی قرن 21 می دونن. هر اپیزود Love, Death, & Robots یه داستان مستقل داره و هر کدوم از یه سبک انیمیشن متفاوت استفاده می کنن، که این تنوع، یکی از مهم ترین ابعاد چالش Love, Death & Robots برای حفظ یکپارچگی محسوب می شود و باعث شده با مجموعه ای گسترده و متنوع از داستان ها روبرو باشیم.
در حالی که اپیزود 6 از فصل 1، یعنی “When the Yoghurt Took Over”، یه نقیضه مسخره و 6 دقیقه ای از فیلم های رده B هست که روی یه ماست قاتل تمرکز داره، اپیزود بعدی یعنی “Beyond the Aquila Rift” یه کابوس ترسناک و فراموش نشدنی درباره از دست رفتن درک یه فضانورد از واقعیت هست. این مدل تنوع لحنی که در چالش Love, Death & Robots به خوبی دیده می شود، در سریال های غیرآنتولوژی تقریبا غیرممکنه.
با این حال، این فرمت هنوز ریسک های ذاتی خودش رو داره. حتی این سریال تحسین شده هم در هر فصل حداقل یک اپیزود داره که نه طرفدارها و نه منتقدا چندان تحویلش نمی گیرن. اگه سریال تحسین شده ی Love, Death, & Robots سخته که همیشه بیننده ها رو راضی نگه داره، معلومه که مدیریت چالش Love, Death & Robots واقعا دشواره. اما خب، این واقعیتِ فرمتِ آنتولوژی هست.
چالش Love, Death & Robots؛ چرا سریال های آنتولوژی علمی-تخیلی کنسل می شوند؟
در ادامه تصویری از اپیزود مشهور زیما بلو را مشاهده می کنید که به مفهوم هنر، کمال گرایی و بازگشت به ریشه ها در قالب انیمیشنی خیره کننده می پردازد.
زیما بلو با سبک بصری منحصر به فرد و روایت فلسفی خود، یکی از هنری ترین و ماندگارترین بخش های این مجموعه به شمار می رود.
دقیقا به خاطر همینه که چون هر اپیزود جدید شخصیت ها، ایده و المان های داستانی علمی-تخیلی تازه ای رو معرفی می کنه، بعضی هاشون محکوم به شکست هستن. بیشتر سریال ها می تونن به شخصیت های دوست داشتنی تکیه کنن تا داستان های ضعیف رو پیش ببرن، یا یه داستان اصلی جذاب داشته باشن تا بیننده رو از چند تا اپیزود خسته کننده عبور بدن، اما سریال های آنتولوژی این تجملات رو ندارن. این ویژگی ها بر اهمیت چالش Love, Death & Robots در حفظ کیفیت در تمام اپیزودها می افزاید.
در واقع، سیل سریال های آنتولوژی علمی-تخیلی که توی دهه گذشته سریع کنسل شدن، ثابت می کنه که موفقیت توی این ژانر سخته. سریال های Philip K. Dick’s Electric Dreams، Amazing Stories، و ورژن سال 2019 The Twilight Zone همگی از زمانی که Love, Death & Robots برای اولین بار توی نتفلیکس پخش شد، شروع شدن و به پایان رسیدن؛ این نشان می دهد که چالش Love, Death & Robots در موفقیت پایدار، یک تجربه مشترک در این ژانر است.
در نهایت، بقای چنین مجموعه هایی در دنیای پررقابت استریمینگ به توانایی آن ها در نوآوری مداوم و جسارت در قصه گویی بستگی دارد. اگرچه ریسک عدم ارتباط مخاطب با برخی اپیزودها همیشه وجود دارد، اما همین تنوع و غیرقابل پیش بینی بودن است که ژانر علمی-تخیلی را زنده نگه می دارد و بینندگان را برای کشف دنیاهای جدید در هر فصل مشتاق تر می کند.
Netflix’s 4-Season Sci-Fi Masterpiece Proves A Harsh Reality About The Genre
