معرفی فناوری DLSS 5 و چهره شخصیت ها بحث های زیادی درباره استفاده از هوش مصنوعی برای تغییر ظاهر و آرایش قهرمانان بازی ها به راه انداخته است.
از وقتی که اوایل این هفته معرفی شد، Nvidia’s DLSS 5 کلی سر و صدا و جنجال به پا کرده. بعضی ها می گن قابلیت این فناوری برای بهبود نورپردازی و ارتقای بافت ها به صورت لحظه ای با استفاده از هوش مصنوعی، باعث می شه بازی ها حتی روی سیستم های رده متوسط هم فوق العاده به نظر بیان. شاید بالاخره همه مون بتونیم گرافیک بازی های تراز اول (triple-A) رو بدون نیاز به هزینه های سنگین تجربه کنیم.
اما بعضی های دیگه می گن یکم عجیبه که بزرگ ترین ویژگی جدید DLSS 5 اینه که می تونه همه شخصیت ها رو شبیه مدل های مجله Cosmopolitan با غلیظ ترین آرایش های سال 1366 (1987) نشون بده. در حقیقت، این رویکرد جدید بر DLSS 5 و چهره شخصیت ها تمرکز زیادی دارد.
درسته، گریس توی Resident Evil Requiem شخصیتیه که خیلی خوب طراحی شده و چهره اش هم ترس و هم قدرتی که درونش نهفته رو به خوبی نشون می ده. اما آخه چرا داره صحنه های قتل رو بدون خط چشم غلیظ و رژ لب بررسی می کنه؟ پس حرفه ای بودنش چی شد؟ می بینید، به خاطر همینه که DLSS 5 می تونه این مشکل و بقیه مشکلاتی که بازی ها اصلا نداشتن رو حل کنه، به خصوص در بخش DLSS 5 و چهره شخصیت ها. البته پیش از این هم تغییر شخصیت Leon در Resident Evil Requiem باعث نگرانی هایی میان طرفداران شده بود.
DLSS 5 و چهره شخصیت ها؛ کی به گرافیک اهمیت می ده وقتی حتی نمی شه قطعات لازم برای بازی کردن رو خرید؟
در ادامه تصویری از سخت افزارهای ذخیره سازی را مشاهده می کنید که برای پردازش بافت های سنگین و اجرای سریع تکنولوژی های جدید ضروری هستند.
این قطعات اس اس دی در کنار پردازشگرهای گرافیکی، بستر لازم برای اجرای تکنولوژی های نسل بعد و بهبودهای بصری را فراهم می کنند.
البته که DLSS 5 مثل نسخه های قبلیش، خیلی از مشکلات واقعی بازی ها رو حل می کنه. تکنولوژی هایی مثل این سال هاست که دارن کیفیت بصری بازی ها رو بهتر می کنن و احتمالا بدون اینکه متوجه بشید، بازی های مورد علاقه تون رو زیباتر کردن. و خب همون طور که همه مون می دانیم، توی یک بازی هیچ چیزی مهم تر از گرافیکش نیست. با DLSS 5، کیفیت بصری بازی ها بهتر شده، به خصوص در زمینه DLSS 5 و چهره شخصیت ها.
انگار از دوران Super Nintendo و Sega Genesis، یعنی قبل از اینکه نصف مخاطب های الان به دنیا بیان، روی این موضوع توافق کردیم و هنوزم ول کن نیستیم. اگه می خواید بیاید اینجا و سر دعواهای قدیمی EGA در مقابل VGA با من بحث کنید، لطفا بیخیال شید؛ اصلا برام مهم نیست. چیزی که برام مهمه اینه که باید بازی ها رو تا جای ممکن زیبا کنیم، وگرنه مردم «اوملاس» یه بچه دیگه رو به ماشین رنج و عذابشون اضافه می کنن.
با گسترش دیتاسنترهای هوش مصنوعی، قطعاتی مثل رم (RAM)، حافظه های اس اس دی (SSD) و کارت های گرافیک روزبه روز گرون تر شدن و بعضی وقت ها اصلا پیدا نمی شن. تولیدکننده هایی که قبلا به فکر مشتری های معمولی بودن، حالا دارن به سمت همکاری با شرکت های غول پیکری می رن که دارن با هم رقابت می کنن تا اولین هوش مصنوعی هوشیار رو بسازن؛ هوشی که اون قدر خجالت بکشه که درخواست های شما برای کشیدن فن فیکشن های غیراخلاقی از Pokemon Pokopia رو رد کنه. در نتیجه، امیدواریم آپ اسکیلرهای پیشرفته، از جمله قابلیت های جدید در DLSS 5 و چهره شخصیت ها، بتونن یه جورایی تعادل رو بین قدرت سخت افزارهای امروزی و نیازهای بازی های فردا برقرار کنن.
آیا استفاده این آپ اسکیلرها از هوش مصنوعی خودش بخشی از همون فشار روی دیتاسنترهاست که باعث گرونی قطعات شده؟ کی می دونه؟ مگه این روزا همه چی همین طوری نیست؟ اما دقیقا به خاطر همینه که اضافه کردن قابلیت تغییر سبک هنری بازی، که از ویژگی های برجسته DLSS 5 و چهره شخصیت ها است، انقدر عالیه: هیچ کس منتظرش نبود، هیچ کس نخواسته بودش و هیچ کدم نخواسته بودش؛ این دقیقا نمودار وِنِ یک محصول موفق و هیت هست!
زیباتر همیشه بهتره؛ تاثیر DLSS 5 و چهره شخصیت ها
تصویر زیر نمایی از طراحی بصری و جزئیات چهره گریس را در محیط بازی نشان می دهد که تحت تاثیر فناوری های جدید قرار گرفته است.
با اعمال فیلترهای هوشمند، تضاد قابل توجهی بین فضای تاریک بازی و چهره های پرجزئیات و درخشان ایجاد شده است.
بیاین یه لحظه برگردیم به همون مثال Resident Evil Requiem. اگه یه مشکل باشه که سری Resident Evil اصلا نداره، اونم ساختن شخصیت های موندگاره. جیل ولنتاین، لیون کندی؛ این ها از بزرگ ترین های تاریخ هستن. Capcom اون ها رو انقدر خوب طراحی کرده که اگه چشم هامون رو ببندیم، می تونیم توی دوره های مختلف تصورشون کنیم. حالا خوشبختانه DLSS 5 می تونه چهره هاشون رو تغییر بده.
چون ببینید، همه مون قبول داریم که این شخصیت ها جذابن. اما آیا به اندازه کافی جذابن؟ آلبرت وسکر شاید خوب باشه، اما رومن سالازار چی؟ کسی به اون فکر کرده؟ با قابلیت های DLSS 5 و چهره شخصیت ها، جذابیت ظاهری آن ها دوچندان می شود. DLSS 5 فکر کرده. اگه شانس بیاریم، دیگه هیچ وقت مجبور نمی شیم به یه زامبی زشت شلیک کنیم.
یا در مورد Starfield چی؟ همون عبارتی که معمولا وقتی دارید توی لیست بازی هاتون دنبال چیزی می گردید و از روی Starfield رد می شید، با خودتون می گید. من با این بازی خیلی خوش گذروندم، اما همه مون قبول داریم که مشکلاتی داشت. سفر کردن بیشتر شبیه یه کار اجباری بود تا یه ماجراجویی. کاوشگری اون قدر که باید عمیق نبود. مکان ها با اینکه جذاب بودن، اما حس می شد خیلی کوچیک و محدودن. همه این ها مشکلات اساسی بازی بودن، اما هیچ کدومش چیزی نیست که Nvidia بتونه حلش کنه. اما DLSS 5 و چهره شخصیت ها می تواند تجربه بصری را دگرگون کند.
اما اون ها قدرت این رو دارن که مشکل چهره هایی که به اندازه کافی پرجزئیات و به طرز عجیبی خیس به نظر نمی رسن رو حل کنن. من شاید ترجیح می دادم Starfield دنیای پیوسته تری داشته باشه، اما فکر می کنم اضافه کردن چند تا خطِ پنجه کلاغی و گودیِ زیر چشم هم اگه واقعا مشکل باشه، به همون اندازه خوبه.
مهم نیست اگه فکر می کنید بدتر شده، ما می گیم بهتر شده
حتی شخصیت های فانتزی و کلاسیک نیز از تغییرات اعمال شده توسط هوش مصنوعی و فیلترهای جدید در امان نیستند.
این خروجی نهایی نشان دهنده دستکاری های شدیدی است که هوش مصنوعی روی سبک هنری اصلی بازی ها اعمال می کند.
همه چیز با DLSS 5!
خیلی از منتقدها ادعا می کنن که DLSS 5 از هوش مصنوعی برای تغییر چهره و ساختار استخونی شخصیت ها استفاده می کنه. من نمی تونم بگم این حرف درسته یا نه، و اصلا هم نمی خوام بدونم؛ چون وقتی بگی چیزی رو نمی دونی، بقیه نمی تونن سرت داد بزنن که چرا اشتباه گفتی. مثل یه تردستیه. اما فارغ از اینکه DLSS 5 داره چشم های گریس رو جابه جا می کنه یا نه، باید فراتر از این حرف ها رو ببینید و دقت کنید که چطور رنگ های محیطی از پس زمینه حذف می شن تا تصویر شفاف تر بشه و مثلا «بهبود» پیدا کنه.
همه مون عاشق یه دور بازی کردنِ حسابیِ Oblivion هستیم، اما مگه بازی بهتر نمی شد اگه چشم های شخصیت ها سر جای خودشون نبود و همه چیز جوری به نظر می رسید که انگار توی فروشگاه Best Buy هستید و تمام تنظیمات روشنایی تلویزیون رو تا آخر زیاد کردید؟ نه؟ این اصلا مشکل نبود؟ خب، حالا DLSS 5 داره درستش می کنه. این یکی هم حل شد.
و ببینید، اگه انقدر از DLSS 5 متنفرید، می تونید راحت خاموشش کنید و نسخه بدقیافه تر بازی رو تجربه کنید. انتخابی که باید بکنید اینه: گرافیک بد، یا چهره هایی که انگار یه مادر می خواد بعد از سال ها بره سر قرار و دختر نوجوانش کمک کرده تا یه آرایش غلیظ براش انجام بده. بهمون قول دادن که توسعه دهنده ها کنترل کامل روی این ویژگی دارن، حالا هر معنی ای که می خواد داشته باشه. ما می گیم «توسعه دهنده ها»، انگار منظورمون همه کارمندهای شرکته، نه فقط اون کسی که بیشتر از همه با نماینده فروش Nvidia ناهار خورده!
با این حال، نمی شه منکر شد که از بین اون همه مشکلِ خیلی خیلی زیاد توی بازی های ویدیویی، بالاخره یه هوش مصنوعی ساختیم که می تونه مشکلاتی که نیاز به اصلاح ندارن رو پیدا کنه و بعد… درستشون کنه! موفق شدیم رفقا، بالاخره موفق شدیم.
در نهایت باید گفت که هوش مصنوعی در حال بازتعریف استانداردهای بصری در صنعت گیم است. چه از طرفداران تغییرات چهره توسط DLSS 5 باشید و چه اصالت طراحی های دستی را ترجیح دهید، روشن است که مرز بین واقعیت و گرافیک کامپیوتری روز به روز کمرنگ تر می شود و توسعه دهندگان ابزارهای قدرتمندتری برای شخصی سازی تجربه بازیکنان در اختیار دارند.
