تماشای سریال های علمی تخیلی فکربرانگیز تجربه ای منحصربه فرد است که با به چالش کشیدن درک ما از واقعیت، زمان و هویت، ذهن را به شکلی عمیق درگیر مفاهیم پیچیده فلسفی و علمی می کند.
هر از چند گاهی، یه سریال علمی تخیلی اون قدر عمیق و سطح بالا از راه می رسه که بعد از تماشاش، حس می کنی باهوش تر شدی. این تجربه ای است که از تماشای سریال های علمی تخیلی فکربرانگیز به دست می آید.
بعضی از بهترین سریال های علمی تخیلی مثل تصویرسازی های فانتزی از آینده یا کاوش های تخیلی در دنیاهای دور روایت می شن. برای اینکه مطمئن بشن این سریال ها برای عموم جذابه، اکثر مجموعه های تلویزیونی این ژانر به جای اینکه بیننده ها رو وادار کنن تا عمیقا توی سوالاتی درباره ماهیت واقعیت و هدف از وجود کاوش کنن، از مفاهیم و ایده های ساده استفاده می کنن.
تعداد کمی از اون ها جرات می کنن از کلیشه های این ژانر فراتر برن؛ چه با به تصویر کشیدن جذاب علم واقعی، چه با استفاده از فرضیات ذهنی به عنوان لنزی برای کاوش در مسائل پیچیده فلسفی. این سریال ها ممکنه همیشه مخاطب های میلیونی جذب نکنن، اما تاثیرشون برای دهه ها باقی می مونه، چون وقتی تیتراژ آخرشون پخش می شه، حس می کنی باهوش تر شدی. این همان قدرت سریال های علمی تخیلی فکربرانگیز است.
برترین سریال های علمی تخیلی فکربرانگیز
Counterpart
جی. کی. سیمونز در این درام علمی تخیلی و جاسوسی، نقشی پیچیده را در میان دو دنیای موازی ایفا می کند و مخاطب را به درون لایه های پنهان هویت می برد.
جی. کی. سیمونز در حال نگه داشتن گوشی در Counterpart؛ بازی خیره کننده او در این قاب، عمق سردرگمی و دوگانگی شخصیتش را به خوبی به تصویر می کشد.
با بازی جی. کی. سیمونز، سریال Counterpart که می توان آن را یکی از بهترین سریال های جاسوسی آمریکایی با تم علمی تخیلی دانست، از اون مدل سریال هایی نیست که بشه همین طور که داری توی گوشی می چرخی تماشاش کنی. این سریال بیننده ها رو وادار می کنه تا به بخش های فعالی از داستان گویی تبدیل بشن و همه چیز رو زیر سوال ببرن، از دنیایی که دارن می بینن گرفته تا هویت شخصیت اصلی داستان. با اینکه تصویرسازی سریال از ابعاد جایگزین به تنهایی برای مجذوب نگه داشتن آدم کافیه، اما بازی جی. کی. سیمونز هست که واقعا سریال رو به سطح بالاتری می بره. این ویژگی ها آن را به یکی از بهترین سریال های علمی تخیلی فکربرانگیز تبدیل کرده است.
جی. کی. سیمونز به جای تکیه بر طراحی لباس و انتخاب های ظاهری برای نشون دادن نسخه های جایگزین شخصیتش، خیلی جادویی خودش رو در نقش ها تغییر می ده. حرکات و رفتارهای اون به تنهایی به سرنخ های موثری برای مخاطب تبدیل می شه تا بفهمن دارن کدوم بُعد رو تجربه می کنن.
حتی از دیدگاه موضوعی، سریال Counterpart آدم رو وادار می کنه تا سوالاتی وجودی درباره زندگی ای که می تونست داشته باشه (اگه در گذشته انتخاب های متفاوتی می کرد) بپرسه. حیف که سریال Counterpart بعد از فقط یک فصل کنسل شد، اما همون دو بخشش کافیه تا ذهنت رو برای مدت طولانی درگیر نگه داره.
Fringe
والتر بیشاپ با بازی جان نوبل، نماد کنجکاوی و جنون علمی در دنیای ناشناخته هاست که مرزهای علم متعارف را جابه جا می کند.
عینک های سه بعدی و ابزارهای عجیب در تصویر، بخشی جدایی ناپذیر از آزمایش های ذهنی این دانشمند نابغه در سریال Fringe هستند.
سریال Fringe در ابتدا یه فرمت ساده ی «پرونده ی هفته» داره که توی اون یکی پس از دیگری ناهنجاری های علمی عجیب و غریب رو معرفی می کنه. با این حال، به محض اینکه مخاطب ها با فضا خو می گیرن، این پرونده های جداگانه رو به یه روایت بزرگ تر گره می زنه که مفاهیم علمی واقعی مثل درهم تنیدگی کوانتومی، تکینگی ها و تراریخته ها رو بررسی می کنه. تصویرسازی سریال از فیزیک نظری و کوانتومی مشخصا فانتزیه. این نوع داستان گویی، Fringe را در دسته سریال های علمی تخیلی فکربرانگیز قرار می دهد.
با این حال، سریال Fringe این مفاهیم رو اون قدر جذاب به تصویر می کشه که وقتی بیشتر درگیر رازهایی می شی که به این مفاهیم وصل هستن، سخت می شه نری و درباره شون بیشتر مطالعه نکنی.
بیننده های باهوشی که در طولانی مدت با سریال همراه می مونن، پاداششون رو هم می گیرن، چون Fringe به شکلی درخشان بعد از چندین اپیزود یا حتی چندین فصل، به ایده ها و رشته های داستانی اش پاسخ می ده. وقتی تماشای این مجموعه تموم شد، نه تنها مجهز به دانش علمی درباره تعداد زیادی از مفاهیم می شی، بلکه توانایی شناسایی الگوها و ساخت نقشه های ذهنی از واقعیت های جایگزین رو هم به دست میاری.
Severance
فضای سرد و مینیمالیستی محیط کار در این سریال، نمادی از جدایی کامل زندگی شخصی و حرفه ای در یک سیستم کنترل گر است.
خروج شخصیت ها از آسانسور در این تصویر، مرز باریک میان دو هویت کاملا متفاوت را در یک محیط استریل به خوبی نشان می دهد.
فیلم برداری Severance به شدت روی فضاهای برزخی و میانی تمرکز داره و تضمین می کنه که مثل شخصیت های داستان، حتی بیننده ها هم تمایل به پیدا کردن راه فرار داشته باشن. حتی قبل از اینکه روایت داستان سرعت بگیره، سریال Severance با راهروهای استریل و پالت رنگی خنثی، حس مداومی از ناآرامی و سردرگمی ایجاد می کنه.
وقتی درامِ این سریال علمی تخیلی Apple TV بالاخره شروع می شه، با معرفی چندین مفهوم وسوسه برانگیز مثل «به سازی داده های کلان»، «پنج خُلق وخو» و «اتاق استراحت» و موارد دیگه، بیننده ها رو میخکوبِ تصویر نگه می داره. این سریال به خوبی نشان می دهد که چرا در میان سریال های علمی تخیلی فکربرانگیز جایگاهی ویژه دارد.
به جای اینکه فقط این ایده ها رو از طریق دیالوگ های توضیحیِ طولانی به خورد مخاطب بده، Severance به زیبایی اون ها رو در دل داستانش می پیچونه و از قانون طلایی داستان گویی یعنی «نشون دادن به جای گفتن» استفاده می کنه تا به مخاطب کمک کنه بفهمه مسیر داستان به کجا می ره. در عین حال، به شکلی هوشمندانه اطلاعات کافی رو نگه می داره تا مطمئن بشه مخاطب هیچ وقت از حدس زدن و بحث کردن درباره اتفاقات بعدی دست بر نمی داره.
The Expanse
شهره آغداشلو در نقش کریسجن آواسارالا، قدرت و سیاست را در پهنه منظومه شمسی و در میان تنش های نژادی مدیریت می کند.
حضور مقتدرانه او در این سریال، پیچیدگی های سیاسی و انسانی در آینده ای دور و استعمار فضا را به زیبایی نمایش می دهد.
توی لحظاتی از The Expanse ممکنه خودت رو در حال درک فیزیک نیوتنی پیدا کنی، چون سریال از اون برای شکل دادن به همه چیز، از نبردهای سفینه ای گرفته تا حرکت ساده در فضا استفاده می کنه. در صحنه های دیگه، سریال با نمایش دیپلماسی سه جانبه و تعادل شکننده ی قدرت بین گروه های رقیب، تو رو وادار می کنه به ژئوپلیتیک دنیای واقعی فکر کنی. The Expanse واقعا یک سریال علمی تخیلی فکربرانگیز است.
حتی وقتی سریال به یه درام انسانی معمولی تبدیل می شه، از به کارگیری چندین گویش مختلف در طول گفت وگوها ابایی نداره، که به مخاطب اجازه می ده تکامل فرهنگی و اجتماعی گروه های مختلفش رو درک کنه.
در کنار The Expanse، سریال Foundation محصول Apple TV هم به خاطر اقتباس درخشانش از منبع اصلی و درگیر کردن مخاطب با ایده های غلیظی مثل «روان تاریخ» و ماهیت چرخه ای زوال امپراتوری ها، شایسته ذکره.
سریال The Expanse در نهایت بیشتر به سمت قلمرو وحشت کیهانی می ره، جایی که به آدم کمک می کنه عظمت جهان رو درک کنه و به ناچیز بودن بشریت در برابر اون فکر کنه. به جای اینکه مثل اپراهای فضایی معمولی پیش بره، تضمین می کنه که جهان سازیش به نوبه ی خودش باعث می شه بیننده حس باهوش تر بودن داشته باشه و بیشتر در آینده ای غرق بشه که از نظر فکری چالش برانگیزه.
Dark
یوناس، شخصیت مرکزی داستان، در میان حلقه های زمانی بی پایان و در مه غلیظ شهر ویندن به دنبال یافتن منشا اتفاقات است.
بارانی زرد رنگ یوناس در پس زمینه ای تاریک، نمادی از تلاش برای پیدا کردن حقیقت در دل یک مارپیچ زمانی پیچیده است.
سریال های سفر در زمان مثل نقل و نبات زیادن، اما اکثرشون از سفر در زمان به عنوان یه «حقه» برای پاک کردن گذشته ی یک شخصیت و ساختن یه آینده ی کاملا جدید استفاده می کنن. خوشبختانه سریال Dark محصول Netflix این طوری نیست. این سریال نه تنها درک بیننده از زمان رو با تصویرسازی از حلقه های علیتی پیچیده و پارادوکس ها به چالش می کشه، بلکه مفاهیم علمی تخیلی خودش رو در داستان های عمیقا شخصی درباره غم و گناه ریشه دار می کنه. این ویژگی ها آن را در میان برترین سریال های علمی تخیلی فکربرانگیز قرار می دهد.
حتی داستان گویی در Dark هم خطی نیست، چون از رویکرد معمولی علت و معلولی استفاده نمی کنه. شروع داستان تقریبا در پایانش حل می شه و یک دایره ی کامل ایجاد می کنه، چون نشون می ده چطور هر اتفاق و هر شخصیت به یک حلقه ی گریزناپذیر بسته شده که در اون گذشته، حال و آینده مدام به همدیگه شکل می دن.
تصویرسازی پیچیده سریال از شجره نامه های خانوادگی در طول خطوط زمانی و واقعیت های مختلف، بیننده رو بیشتر ترغیب می کنه تا مدام روابط و هویت ها رو بازنگری کنه. اگرچه نمایش پیچیده زمان در Dark اگه براش آماده نباشین ممکنه از نظر ذهنی خسته کننده باشه، اما این سریال علمی تخیلی Netflix به بیننده های صبوری که تا آخر باهاش می مونن، پاداش خوبی می ده و ارزش تماشای یکی از بهترین سریال های علمی تخیلی فکربرانگیز را دارد.
انتخاب یک اثر از میان انبوه تولیدات تلویزیونی که بتواند ذهن را تا مدت ها درگیر کند، نشان دهنده قدرت نویسندگی و جهان سازی در ژانر علمی تخیلی است. آثاری مانند دارک، اکسپنس و تفکیک، با استفاده از علم و فلسفه، نه تنها ما را سرگرم می کنند بلکه باعث می شوند به ماهیت وجودی خود و دنیای اطرافمان عمیق تر فکر کنیم. این سریال ها ثابت می کنند که تلویزیون می تواند فراتر از یک رسانه مصرفی، به ابزاری برای گسترش مرزهای فکری مخاطب تبدیل شود.
5 Rare High-Concept Sci-Fi Shows That Will Instantly Make You Feel Smarter
