فیلم Back to the Future پیش بینی ها که واقعی شد، مجموعه ای ماندگار از پیشرفت های فناوری را به تصویر کشید که در نهایت به واقعیت پیوستند. این مقاله به بررسی چگونگی دقیق بودن این فیلم علمی-تخیلی در پیش بینی فناوری هایی مانند پهپادها، تبلت ها، پرداخت موبایلی، کنفرانس ویدیویی، شناسایی بیومتریک، لباس های هوشمند، خودروهای هیدروژنی، فناوری پوشیدنی و بازی های ویدیویی بدون دست می پردازد.
رابرت زمکیس، فیلمساز Back to the Future، از این مجموعه فیلم برای ارائه چندین پیش بینی در مورد پیشرفت های علمی آینده استفاده کرد. با بازگشت اولین فیلم Back to the Future به سینماها در سال جاری به مناسبت چهلمین سالگردش، طرفداران این فرصت را دارند که به یاد بیاورند چه چیزی را در مورد مارتی مک فلای و ماجراهای سفر در زمانش بیشتر دوست دارند. این مقاله به بررسی این موضوع می پردازد که چگونه Back to the Future پیش بینی ها که واقعی شد و چه فناوری هایی به حقیقت پیوسته اند.
با تماشای دوباره سه گانه Back to the Future، طرفداران متوجه بسیاری از چیزهای عجیب و غریب در صحنه های آینده نگرانه آن می شوند که در دنیای واقعی به حقیقت پیوسته اند. در حالی که در آن زمان، بسیاری از این موارد بیشتر شبیه داستان های علمی-تخیلی بودند تا علم، این یک فیلم علمی-تخیلی عالی است که در پیش بینی فناوری آینده بسیاری از چیزها را درست حدس زده است. فیلم Back to the Future II به خصوص در نشان دادن بسیاری از این نوآوری ها پیشرو بود و در واقع، Back to the Future پیش بینی ها که واقعی شد را به نمایش گذاشت.
فناوری پهپاد شخصی؛ Back to the Future پیش بینی ها که واقعی شد
یکی از پیش بینی های جذاب در Back to the Future II، استفاده از پهپادها برای کارهای روزمره از جمله راه بردن حیوانات خانگی بود که در آن زمان تخیلی به نظر می رسید.
این تصویر، پهپاد سگ گردان را در فیلم Back to the Future نشان می دهد که نمادی از پیش بینی های آینده نگرانه این مجموعه است. صحنه ای در Back to the Future II بود که مارتی مک فلای در حال قدم زدن بود و چیزی را دید که به نظر لحظه ای مضحک می آمد: یک پهپاد بالای سرش پرواز می کرد و سگی را با قلاده در خیابان راه می برد. در آینده ای که این مجموعه فیلم به تصویر می کشد، از پهپادها برای انجام کارهایی استفاده می شود که یک انسان عادی انجام می دهد و زندگی را آسان تر می کند.
پهپادها سال هاست که وجود دارند، با اولین نمونه هایی که در جنگ جهانی اول ساخته شدند. آنها اولین بار در سال 1917 (1296 خورشیدی) آزمایش و در سال 1918 (1297 خورشیدی) به پرواز درآمدند. در طول جنگ ویتنام، از آنها برای پخش اعلامیه در عملیات های نظامی و پروپاگاندا استفاده می شد. با این حال، برای Back to the Future Part II در سال 1989، پهپادهای شخصی بیشتر شبیه یک ترفند علمی-تخیلی به نظر می رسیدند.
به سال 2006 (1385 خورشیدی) می رویم، 15 سال پس از اکران Back to the Future Part II در سینماها، و اداره هوانوردی فدرال (FAA) اولین مجوزهای پهپاد تجاری را صادر کرد. تا سال 2016 (1395 خورشیدی)، پهپادهای مصرف کننده در سراسر جهان به یک چیز عادی تبدیل شده بودند. در حالی که آنها واقعا سگ ها را راه نمی برند، اما هر کاری از عکاسی گرفته تا تحویل بسته را انجام می دهند.
تبلت های کامپیوتری
یکی دیگر از پیش بینی های شگفت انگیز فیلم Back to the Future II، ظهور تبلت های کامپیوتری بود که در آن زمان بسیار دور از ذهن به نظر می رسید.
تصویر بالا تبلت کامپیوتری نمایش داده شده در فیلم Back to the Future را نشان می دهد که مارتی با آن مواجه می شود و به واقعیت پیوستن آن، یکی از مصادیق دقیق بودن پیش بینی های این فیلم است. کامپیوترها در دهه 1980 میلادی، زمانی که Back to the Future اکران شد، چیز بزرگی بودند. آنها در آن زمان چهار دهه بود که وجود داشتند، با اولین کامپیوترهایی که در دهه 1940 میلادی توسعه یافتند و اولین برنامه های کامپیوتری که در اواخر همان دهه ساخته شدند. بسیاری از خانوارها تا دهه 1980 میلادی کامپیوتر خانگی داشتند، اما آنها عمدتا دستگاه هایی حجیم بودند. پیش بینی تبلت های کامپیوتری نیز ثابت کرد Back to the Future پیش بینی ها که واقعی شد.
در Back to the Future Part II، مارتی با کسی ملاقات کرد که چیزی شبیه به یک تبلت دستی داشت. در آن زمان تلفن های همراه وجود داشتند که بسیاری از آنها نیز حجیم بودند، اما یک تبلت کامپیوتری کوچک دستی در دهه 1980 میلادی کمی دور از ذهن به نظر می رسید. البته، تبلت ها سال هاست که در فیلم های علمی-تخیلی حضور دارند، از جمله در مجموعه Star Trek.
تبلت هایی در زمان ساخت Back to the Future Part II وجود داشتند، اما آنها هنوز بزرگ بودند، به طوری که محبوب ترین آنها تقریبا 2.27 کیلوگرم (پنج پوند) وزن داشت. به دهه 1990 میلادی می رویم، زمانی که تلفن های همراه پیچیده تر و کوچک تر شدند و شروع به ترکیب فناوری کامپیوتر کردند. تا سال 2000 (1379 خورشیدی)، مایکروسافت این فناوری را به خوبی در دست گرفته بود.
دستگاه های پرداخت موبایلی
یکی از صحنه های آینده نگرانه Back to the Future Part II، نمایش دستگاه های پرداخت موبایلی بود که در آن زمان به نظر غیرقابل تصور می آمد.
این تصویر پرداخت موبایلی را در Back to the Future به تصویر می کشد، یک نوآوری که اکنون به بخش جدایی ناپذیری از زندگی روزمره ما تبدیل شده است. صحنه ای در Back to the Future Part II بود که بیف برای چیزی هزینه پرداخت می کرد و از یک دستگاه پرداخت موبایلی استفاده می کرد. در آن زمان، پرداخت بدون استفاده از پول نقد یا کارت اعتباری، آینده نگرانه و خارق العاده به نظر می رسید، اما این نیز چیزی است که مجموعه فیلم Back to the Future به درستی پیش بینی کرده بود.
به یاد داشته باشید، این سال 1989 (1368 خورشیدی) بود، و در حالی که مردم می توانستند از کارت های اعتباری استفاده کنند، باید دستگاهی برای کشیدن کارت وجود می داشت، و چیزی به نام پرداخت بدون تماس وجود نداشت. تنها شش سال بعد بود که یک سیستم حمل ونقل اتوبوسرانی کره ای اولین سیستم پرداخت بدون تماس را معرفی کرد، و ایالات متحده تا سال 2004 (1383 خورشیدی) این کار را انجام نداد.
سرانجام، در سال 2008 (1387 خورشیدی)، شرکت های بزرگ کارت اعتباری، کارت های اعتباری بدون تماس را معرفی کردند، و در سال 2011 (1390 خورشیدی)، امکان پرداخت از طریق گوشی های هوشمند با Google Wallet و Android Pay را فراهم کردند. تا سال 2015 (1394 خورشیدی)، چندین کسب وکار به سیستم های پرداخت بدون تماس روی آوردند؛ این یکی دیگر از موارد Back to the Future پیش بینی ها که واقعی شد و به حقیقت پیوست.
پلتفرم های کنفرانس ویدیویی
در Back to the Future، پلتفرم های کنفرانس ویدیویی به شیوه ای پیشرفته نمایش داده شدند که در آن زمان فراتر از تصور بود.
این تصویر تماس های کنفرانسی را در فیلم Back to the Future نشان می دهد که امروزه به لطف پیشرفت فناوری به امری عادی تبدیل شده است. صحنه ای در مجموعه فیلم Back to the Future بود که پدر مارتی مک فلای در یک تماس کنفرانس کاری شرکت داشت. او در مقابل یک تلویزیون با صفحه غول پیکر نشسته بود و با همکاران و شرکای خود در هر کجا که بودند صحبت می کرد. البته، این اکنون عادی است، اما به شیوه ای متفاوت.
اکنون، کنفرانس ویدیویی از اواخر دهه 1800 میلادی وجود داشته است، اما در آن زمان، با تصاویر ثابت انجام می شد، و چیزی شبیه به Back to the Future Part II هنوز راه درازی تا به حقیقت پیوستن داشت. در دهه 1960 میلادی، فناوری پیشرفت کرد تا این امر ممکن شود، اما نه در خانه های مردم.
زمان زیادی پس از این فیلم طول نکشید تا فناوری به شکلی بهتر پیشرفت کند. به جای استفاده از صفحه تلویزیون غول پیکر، در اوایل دهه 1990 میلادی، اولین پلتفرم کنفرانس ویدیویی دسکتاپ ایجاد شد. در سال 1994 (1373 خورشیدی)، اولین وب کم تجاری راه اندازی شد. تا اواخر دهه 1990 میلادی، کنفرانس ویدیویی رایج شده بود.
دستگاه های شناسایی بیومتریک
یکی از فناوری های علمی-تخیلی که در Back to the Future پیش بینی شده بود، استفاده از دستگاه های شناسایی بیومتریک بود.
تصویر اسکن اثر انگشت در Back to the Future را نشان می دهد که این فناوری امنیتی پیشرفته، امروزه در زندگی روزمره ما کاربرد فراوانی پیدا کرده است. درست مانند سیستم های پرداخت بدون تماس، تکه دیگری از فناوری علمی-تخیلی در مجموعه فیلم Back to the Future ظاهر شد: شناسایی بیومتریک. این زمانی دیده شد که همسر مارتی مک فلای، جنیفر، از یک “پد انگشت شست” برای تایید هویت خود استفاده کرد. شناسایی بیومتریک همچنین در فیلم برای ورود به خانه ها و پرداخت الکترونیکی چیزها استفاده می شد.
این همچنین بخشی از طرح داستانی بود که افراد برای دسترسی به وسایل دیگران، انگشت شست آنها را قطع می کردند. این هنوز یک دهه با واقعیت فاصله داشت، زمانی که رابرت زمکیس این فیلم را کارگردانی کرد. اولین اسکنرهای تشخیص چهره و اثر انگشت برای استفاده تجاری در دهه 1990 میلادی توسعه یافتند.
تا دهه 2000 میلادی، اینها نیز رایج شدند، به طوری که تلفن ها از اسکنرهای بیومتریک برای باز کردن قفل دستگاه ها استفاده می کردند، و بیومتریک جایگزین قفل های معمولی در بسیاری از گاوصندوق ها شد.
لباس های هوشمند
مجموعه Back to the Future به معرفی ایده ی لباس های هوشمند پرداخت که فراتر از تصورات زمان خود بود.
این تصویر ژاکت خودکار خشک کننده را در Back to the Future نشان می دهد، نمونه ای از لباس های هوشمندی که فیلم پیش بینی کرده بود و اکنون در اشکال مختلف در حال توسعه است. یک نکته مهم در مورد لباس های هوشمند استفاده شده در Back to the Future وجود دارد. چیزهایی مانند کفش های کتانی هوشمند مارتی مک فلای به خاطر این فیلم توسعه یافتند، و شرکت های کفش از آن به عنوان یک ترفند بازاریابی مرتبط برای فروش کفش به طرفداران این مجموعه علمی-تخیلی استفاده کردند. با این حال، از زمان این فیلم ها تا کنون، اوضاع بسیار تغییر کرده است.
چیزهای مختلفی وجود داشت، مانند ژاکتی که مارتی پوشیده بود. این ژاکت خیس شد، سپس به طور خودکار با فناوری هوشمند شروع به خشک کردن خود کرد. همچنین با فشار یک دکمه، اندازه خود را تنظیم کرد تا به او اندازه شود و تناسب خوبی داشته باشد. این ژاکت خودکار تنظیم شونده کاملا علمی-تخیلی است، اما چیزهای دیگری رایج شده اند.
امروزه، گزینه های لباس هوشمند برای خرید وجود دارد، و در حالی که ممکن است به طور خودکار خشک نشوند، طرح های نوآورانه ای وجود دارند که می توانند با استفاده از فناوری Wi-Fi دما را تنظیم کنند. نه تنها این، بلکه یک کمپین در کیک استارتر در سال 2015 (1394 خورشیدی) برای ساخت یک ژاکت خودکار خشک کننده راه اندازی شد و مهر تاییدی بر این گذاشت که Back to the Future پیش بینی ها که واقعی شد.
خودروی هیدروژنی
Back to the Future نه تنها سفر در زمان را به تصویر کشید، بلکه ایده خودروهای هیدروژنی را نیز پیش بینی کرد که امروزه در حال تبدیل شدن به واقعیت هستند.
تصویر DeLorean در Back to the Future را نشان می دهد که نمادی از خودروهای آینده نگرانه و پیش بینی کننده فناوری هیدروژنی است. Back to the Future خودروی DeLorean را بسیار محبوب کرد. در حالی که بیشتر مردم شیفته درهای بالارونده و طراحی شیک و سریع آن بودند، ایده یک خودروی هیدروژنی که در زمان سفر می کند، چیزی است که هرگز در واقعیت اتفاق نخواهد افتاد. با این حال، با حذف سفر در زمان، این اتفاق افتاده است.
در واقع، مایکل جی. فاکس و کریستوفر لوید حتی در سال 2015 (1394 خورشیدی) خودروهای هیدروژنی را در تبلیغات خودروی هیدروژنی Toyota Mirai تبلیغ کردند. این سال نمی توانست تصادفی باشد، زیرا این همان سالی است که مارتی مک فلای در آینده در Back to the Future Part II به آن سفر کرده بود.
البته، این بخشی از تلاش تویوتا برای تولید خودروهای دوستدار محیط زیست تر بود که از بنزین استفاده نمی کنند، و فرصتی برای تویوتا بود تا وسایل نقلیه خود را از طریق فیلمی تبلیغ کند که سال ها قبل بنزین را به نفع منبع انرژی بهتری در DeLorean کنار گذاشته بود.
فناوری پوشیدنی
در Back to the Future Part II، عینک های کامپیوتری و سایر فناوری های پوشیدنی به نمایش گذاشته شدند که در آن زمان عجیب و نامحتمل به نظر می رسیدند.
این تصویر عینک های ویدیویی در Back to the Future را نشان می دهد که نمایانگر پیش بینی دقیق فیلم از ظهور فناوری های پوشیدنی در زندگی روزمره است. وقتی مارتی مک فلای عینک کامپیوتری را در Back to the Future Part II به چشم زد، در آن زمان برای تماشاگران فیلم مضحک به نظر می رسید. این در علمی-تخیلی جدید نبود، زیرا مجموعه های فضایی سال ها از فناوری مشابه استفاده کرده بودند. با این حال، در این فیلم، در خانه های مردم استفاده شد که عجیب و نامحتمل به نظر می رسید.
عینک های ویدیویی در Back to the Future Part II صفحاتی داشتند که تماس های تلفنی ویدیویی، برنامه های تلویزیونی و موارد دیگر را نشان می داد. البته، این اکنون به یک فناوری استاندارد تبدیل شده است، از جمله عینک هایی از شرکت هایی که از فناوری غوطه وری سه بعدی نیز استفاده می کنند.
این فناوری حدود دو دهه پس از Back to the Future Part II به وجود آمد، و از طریق شرکت هایی مانند Google، Sony و Apple موجود است.
ساعت های هوشمند با فناوری پیش بینی آب وهوا؛ Back to the Future پیش بینی ها که واقعی شد
داک براون در Back to the Future ساعتی هوشمند داشت که قابلیت پیش بینی دقیق آب وهوا را دارا بود، ایده ای که اکنون در ساعت های هوشمند امروزی شاهد آن هستیم.
تصویر ساعت داک را در Back to the Future نشان می دهد که آب وهوا را پیش بینی می کند، نمونه ای از دقت این فیلم در پیش بینی فناوری های آینده. ساعت های هوشمند تا دهه 2010 میلادی رایج نشدند. با این حال، در Back to the Future، داک براون یک ساعت هوشمند داشت که می توانست کاری باورنکردنی انجام دهد. ساعتش واقعا می توانست آب وهوا را پیش بینی کند. در یک صحنه، باران شدیدی می بارید، و داک به ساعتش نگاه کرد و گفت چه زمانی باران متوقف می شود، و او دقیقا درست گفت.
اولین ساعت های هوشمند در سال 1994 (1373 خورشیدی) شروع به توسعه یافتند، اما در مقایسه با ساعت های امروزی عمدتا قدیمی بودند. اولین تلفن های ساعت هوشمند در سال 1999 (1378 خورشیدی) عرضه شدند، و اولین ساعت های هوشمند با استفاده از فناوری بلوتوث در دهه 2000 میلادی وارد بازار شدند.
با این حال، در دهه 2010 میلادی، با پیشرفت فناوری پیش بینی آب وهوا، شرکت هایی مانند AccuWeather شروع به توسعه ابزارهایی برای پیش بینی دقیق آب وهوا کردند. این شامل چیزهایی مانند شروع و پایان باران بود، هرچند به هیچ وجه به دقت Back to the Future نمی رسید.
فناوری بازی های ویدیویی بدون دست
Back to the Future حتی به ایده بازی های ویدیویی بدون دست اشاره کرد و نشان داد که چگونه فناوری می تواند تعامل ما با سرگرمی را دگرگون کند.
بازی ویدیویی در Back to the Future
ایده فناوری بازی های ویدیویی بدون دست واقعا در Back to the Future نشان داده نشد، اما به آن اشاره شد، و عینک های ویدیویی نشان می دهند که چگونه ممکن بود محقق شود. Back to the Future دید که مارتی به گذشته سفر کرد، و این اولین باری بود که او بازی های ویدیویی را در مغازه نوشابه فروشی دید.
با این حال، وقتی مارتی به آینده رفت، او به بازی های ویدیویی اشاره کرد، و کسی به نظر شوکه شد که او باید از دستانش برای بازی کردن استفاده می کرد، با برخی بچه ها که بازی ای را که از دست استفاده می کند، “اسباب بازی بچه” می نامیدند. در حالی که مارتی در اینجا کمی نامطمئن به نظر می رسید، اکنون این فناوری بیشتر از همیشه در دسترس مصرف کنندگان است.
دستگاه هایی مانند Kinect، PlayStation Camera، Leap Motion و دیگران به افراد امکان می دهند بدون استفاده از دستانشان بازی کنند. این یکی دیگر از دستگاه هایی است که Back to the Future پیش بینی ها که واقعی شد و به درستی در فیلم هایش پیش بینی کرده بود و در زندگی واقعی به حقیقت پیوست.
در مجموع، مجموعه فیلم Back to the Future با نگاهی نوآورانه به آینده، بسیاری از فناوری هایی را پیش بینی کرد که امروزه بخشی جدایی ناپذیر از زندگی ما شده اند. از پهپادها و تبلت ها گرفته تا پرداخت های موبایلی و کنفرانس های ویدیویی، این فیلم نشان داد که چگونه تخیل می تواند راه را برای نوآوری های علمی و تکنولوژیکی هموار کند و درک ما از امکانات آینده را تغییر دهد.
10 Back To The Future Predictions That Actually Came True In Real Life
