مت دیمون و بن افلک اخیرا از تجربیات خود در همکاری با پلتفرم های استریم پرده برداشته اند که به نوعی تاییدکننده پدیده Netflix و داستان های تکراری در صنعت فیلم سازی مدرن است. این بازیگران به دستورالعمل های خاصی اشاره می کنند که برای حفظ مخاطب در مقابل نمایشگرها تدوین شده است.
مت دیمون و بن افلک این آخر هفته دوباره در تریلر جنایی نتفلیکس یعنی The Rip روی پرده کنار هم قرار گرفتن. حالا این برنده های اسکار از دستورالعمل هایی گفتن که موقع ساخت فیلم برای این سرویس استریم بهشون پیشنهاد شده بود. مت دیمون توی برنامه Joe Rogan Experience توضیح داد که اون روش همیشگی که اون و دوست قدیمی و هم بازیش بهش عادت داشتن، موقع ساخت یه فیلم برای نتفلیکس خیلی در نظر گرفته نشده بود و همین موضوع به بحث Netflix و داستان های تکراری دامن می زند.
رویکرد جدید نتفلیکس و چالش Netflix و داستان های تکراری
دیمون توضیح داد: «روش استاندارد ساخت یه فیلم اکشن که ما یاد گرفتیم این بود که معمولا سه تا سکانس بزرگ و اصلی داری. یکی توی پرده اول، یکی توی پرده دوم و یکی توی پرده سوم. بیشتر پولت رو هم خرج همون سکانس پرده سوم می کنی، چون اون فینال کاره. اما الان اونا می گن: “می شه یه سکانس بزرگ توی پنج دقیقه اول داشته باشیم؟ می خوایم مردم پای فیلم بمونن. و اگه سه چهار بار هم داستان رو توی دیالوگ ها تکرار کنید بد نیست، چون مردم موقع تماشای فیلم سرشون توی گوشی هاشونه.”» این رویکرد به وضوح به پدیده Netflix و داستان های تکراری اشاره دارد و نگرانی هایی را در مورد خلاقیت در این صنعت برمی انگیزد.
با اینکه این حرف ها نشان دهنده مسیر نگران کننده ای است که سرگرمی این روزها در پیش گرفته و می تواند به تکرار مکررات و Netflix و داستان های تکراری منجر شود، هم بازی مت دیمون از یکی از جدیدترین آثار این سرویس استریم یعنی Adolescence مثال زد که برعکس این جریان عمل کرد. با این کار، این اثر نه تنها تماشاچی ها را جذب کرد، بلکه به خاطر دستاوردش حسابی تحسین شد.
فراتر از Netflix و داستان های تکراری: نمونه ای موفق
بن افلک معتقد بود: «اما بعدش به Adolescence نگاه می کنی که هیچ کدوم از این کارها رو نکرد. و واقعا هم عالیه. خیلی هم تاریکه. تراژیک و پرتنشه. داستان درباره مردیه که می فهمه بچه اش متهم به قتله. نماهای طولانی از پشت سرشون وجود داره. سوار ماشین می شن و هیچ کدوم حرفی نمی زنه.» این نمونه ای درخشان از پتانسیل ساخت محتوای عمیق است، به دور از Netflix و داستان های تکراری و فرمول های از پیش تعیین شده.
همین الان می تونید هر دو فیلم The Rip و Adolescence رو از نتفلیکس تماشا کنید. این دو فیلم در کنار پروژه های در حال ساختی مثل سریال Scooby-Doo نتفلیکس، نمونه هایی از گستره محتوای این پلتفرم را به نمایش می گذارند. در حالی که The Rip ممکن است در چارچوب های معمول ژانر جنایی قرار گیرد، Adolescence نشان می دهد که می توان فراتر از Netflix و داستان های تکراری رفت و مخاطب را با اثری متفاوت جذب کرد. این تفاوت در رویکرد، خود سوالی اساسی را مطرح می کند: آیا آینده سرگرمی در گرو Netflix و داستان های تکراری است یا در کشف و حمایت از صداهای تازه و جسورانه؟
تعادل بین نیازهای تجاری پلتفرم ها و آزادی هنری سازندگان، چالش بزرگی است که آینده هالیوود را رقم می زند. در حالی که الگوریتم ها به دنبال تضمین بقای مخاطب هستند، سینماگرانی چون دیمون و افلک بر این باورند که کیفیت داستان گویی نباید فدای فرمول های تکراری شود تا ارزش واقعی آثار هنری حفظ گردد.
