مرحله Saw Resident Evil Requiem تجربه ای وحشتناک و تنش زا را در یک کارخانه گوشت انسان رقم می زند که با الهام از تله های مرگبار فیلم های اره طراحی شده است.
هر رویایی که برای زندگی کردن توی فانتزی Sweeney Todd داشتم، با بازی مرحله Saw Resident Evil Requiem از بین رفت. یه جور رمانتیسیسم آزاردهنده توی این هست که صاحب یه مغازه پای (Pie) با یه قاتل تشنه به خون نقش زن و شوهر رو بازی کنن، اما دیدن گریس که توی یه کارخانه واقعی گوشت انسان راه می ره، باعث شد به موزیکال مورد علاقم با یه دید چندش آور نگاه کنم.
تاسیسات دفع زباله زیر مرکز مراقبت های مزمن Rhodes Hill ترسناک ترین بخش این بازی جدید و وحشتناکه. راه رفتن توی اون راهروهای کم نور، دویدن از این ستون به اون ستون با کابل های برق توی دست، در حالی که سعی می کنی از دهن گرسنه زامبی هایی که همه جا کمین کردن دوری کنی، مشابه حسی که در این شبیه ساز پزشکی زامبی تجربه می کنید، به اندازه کافی استرس زا هست. اما هیچ چیز من رو برای اون تله تمام عیار به سبک فیلم SAW که چند لحظه بعد تجربه اش کردم، آماده نده بود…
این تجربه واقعا شبیه به یک تله مرگبار در فیلم های اره بود و نشان داد که مرحله Saw Resident Evil Requiem چقدر می تواند وحشتناک باشد.
بیات شده؛ تجربه مرحله Saw Resident Evil Requiem
گریس با قدم های لرزان به سمت ناشناخته ها و محیطی صنعتی که بوی مرگ می دهد پیش می رود.
نور قرمز رنگ اتاق، حس خطر را دوچندان کرده و فضایی سنگین و خفقان آور را برای بازیکن ایجاد می کند.
حضور لیان در این محیط آلوده نشان از عمق فاجعه ای دارد که در این مرکز رخ داده است.
او نیز مانند گریس باید راهی برای عبور از این جهنم مکانیکی و زامبی های گرسنه پیدا کند.
نقد مرحله Saw Resident Evil Requiem: «یک اثر درخشان در سبک وحشت بقا که تعادل خوبی بین اکشن هیجانی و ترس مطلق برقرار کرده…»
با خودم می گم: «ایش»، و بعدش با یه تایید از روی چندش سر تکون می دم. تازه ماشینی رو روشن کردم که شبیه چیزاییه که توی کشتارگاه ها پیدا می شه؛ از اون هایی که حیوون ها رو از پاهای عقبشون وارونه آویزون می کنن تا توی کارخونه جابه جا بشن. اما توی بازی مرحله Saw Resident Evil Requiem، تنها گوشت توی منو، گوشت آدمیزاده.
ماشین به محض اینکه اهرم رو می کشم، شروع به کار می کنه. جنازه ها قبل از شروع حرکتشون توی فضا تکون می خورن، مچ پاهاشون به یه نوار نقاله روی سقف زنجیر شده، بعضی هاشون محکم توی کیسه جسد پیچیده شدن و بقیه هیچی جز یه شلوار نازک تنشون نیست. هر دسته شش یا هفت تایی که رد می شه، یه فاصله کوچیک بینشون می بینم. به صورت غریزی تصمیم می گیرم سعی کنم هم قدم با این کاروان مرده ها پیش برم تا بتونم از اتاق رد بشم، قبل از اینکه یکی از اونا مچ پام رو بگیره و یه تیکه ازش بکنه.
در حالی که جسدها یکی بعد از دیگری به سمت گریس حمله ور می شن، من حتی پلک هم نمی زنم. این جور ترس های تجاری و عجیب وغریب برای مرحله Saw Resident Evil Requiem کاملا عادیه. اون قدر عادی که چند دقیقه طول می کشه تا بفهمم چرا تصویر صدها جسد که این جوری جابه جا می شن این قدر حالم رو بد می کنه. تا اینکه بالاخره به مقصد نهایی جسدها می رسم.
کارخونه فرآوری برام آشناست، چون چند دقیقه قبل خودم رو اون طرف دریاچه خونی پیدا کرده بودم که این اتاق پرنور رو دو تکه می کرد. حالا با وصل شدن برق و کنار رفتن پرده ضخیم تاریکی، هدف وحشتناک کل این سیستم برام روشن می شه؛ چون جسدها یکی یکی شروع می کنن به افتادن توی اون آب های نفرین شده.
این تصاویر به خوبی نشان دهنده جزئیات بالای طراحی محیطی و گرافیک خیره کننده بازی هستند.
هر گوشه از این کارخانه متروکه، داستانی بصری از رنج، عذاب و آزمایش های انسانی را روایت می کند.
از زاویه دید جدیدم، به نردبان هایی که از هر طرف بیرون زده نگاه می کنم و نیم نگاهی هم دارم که شاید یه تلویزیون قدیمی روشن بشه و جیگسا بپرسه که آیا گریس می خواد بازی کنه یا نه. البته این اتفاق نمی افته. اما دست کمی از اون هم نداره. به محض اینکه با یه شیر فلکه نزدیک، استخر رو تخلیه می کنم و کلی جسد که کف استخر باقی مونده نمایان می شه، چشمم به چرخ گوشت غول پیکری در سمت چپ گریس می افته. اینجا واقعا یه کارخونه فرآوریه، اما فکر نمی کنم کسی قصد داشته باشه این آدم ها رو بخوره.
مثل ساعت دقیق، به محض اینکه وارد محوطه استخر می شم، نردبان ها جمع می شن. آژیر به صدا درمی آد، تیغه ها شروع به چرخش می کنن و جسدهایی که تا مچ پا توی اون ها گیر کردم و ظاهرا مرده بودن، شروع می کنن به بلند شدن. این جوری یکی از محبوب ترین و در عین حال پراسترس ترین لحظات من توی مرحله Saw Resident Evil Requiem شروع می شه.
…وگرنه می میری؛ چالش های مرحله Saw Resident Evil Requiem
تله نوار نقاله، نه تنها ترسناک است بلکه مهارت و سرعت عمل بازیکن در تیراندازی را به چالش می کشد.
نزدیکی بیش از حد به تیغه های چرخ گوشت در حین مبارزه، هر لحظه ترس از مرگی فجیع را به بازیکن القا می کند.
نوار نقاله زیر پام شروع به حرکت می کنه، بنابراین شوک سمت چپ رو به عقب نگه می دارم تا گریس به سمت چرخ گوشت نره. هم زمان، باید به زانوهای زامبی هایی که دارن بلند می شن شلیک کنم تا گیج بشن، از کار بیفتن یا حداقل اون قدر سرعتشون کم بشه که ثابت بمونن و خودشون خوراک ماشین دندانه داری بشن که درست پشت سرشونه.
هر جسد خرد شده به محض تماس با چرخ گوشت، با فواره ای از استخوان و خون می ترکه و دیوارها، کف، سقف و همدیگه رو با امعا و احشای متعفن سیاه می کنن. اما این زامبی ها به همین راحتی تسلیم مرگ نمی شن؛ تارهای صوتی درب وداغونشون وقت دارن تا قبل از تیکه تیکه شدن و دفع شدن، یه جیغ آخر بکشن.
فقط باید چند دقیقه دوام بیارم تا اینکه یه صدای مکانیکی با خوشحالی بهم خبر بده که «فرآوری کامل شد». نردبان ها پایین میان و من از اون استخر مرگ، یه جورایی سالم بیرون میام. اگه گریس توی یکی از فیلم های Saw بود، من با پیروزی جلوی صفحه نمایش فریاد می زدم. اما در عوض، فقط بدجور شوکه شدم. وقتی مجبور می شم از یه دریچه هوا بخزم و تهش می افتم توی درست حدس زدید! یه مخزن از زامبی های مایع شده، اوضاع اصلا بهتر نمی شه.
سقوط ناگهانی در مخزن خون و بقایای انسانی، پایان بندی تهوع آور و آزاردهنده این سکانس است.
خروج از این استخر آلوده و تلاش برای نفس کشیدن، تنها شروعی برای کابوس های بعدی در این بازی است.
گریس در حالی که بیرون می آد، به سرفه می افته و برای نفس کشیدن تقلا می کنه؛ اون مایع غلیظ و چسبناک، موهاش رو به رنگ صورتی پاستلی نسبتا قشنگی درآورده. اون چند بار حالت تهوع بهش دست می ده که برای کسی که لجن زامبی توی ریه هاش رفته کاملا قابل درکه، اما من اون قدر نگرانم که چیزی از اعماق بیرون بیاد و بخواد یه ناخنک دیگه بهمون بزنه که مجبورش می کنم با بیشترین سرعتی که می تونه از پله های نزدیک بالا بره. که البته، اصلا هم سریع نیست.
مدام این مرحله رو توی ذهنم مرور می کنم و از نبوغ خالصش لذت می برم. Capcom نه تنها توی ارائه یه لحظه واقعا خشن از ترس و تنش موفق عمل می کنه، بلکه باعث می شه از نظر اخلاقی هم احساس ناراحتی کنید. به عنوان کسی که قبلا گیاه خوار بوده، نسبت به واقعیت تولید گوشت احساس اشمئزاز و گناه می کنم. اما به عنوان یه طرفدار ژانر وحشت، دیدن چیزی که من رو به شدت یاد تله مشهورِ دیگ خوک توی فیلم Saw 3 می اندازه و در عین حال کاملا و به شکلی چندش آور منحصر به فرده، برام یه لذت شیطانیه.
این مرحله با ترکیب طراحی هنری خیره کننده و وحشت روان شناختی، تجربه ای آزاردهنده اما درخشان را ارائه می دهد. رویارویی با ترس های بدنی در دل یک کارخانه فرآوری گوشت، نشان می دهد که ژانر وحشت هنوز پتانسیل بالایی برای شوکه کردن مخاطبان دارد و می تواند مرزهای اخلاقی و بصری را به شکلی هنرمندانه جابه جا کند.
اینجا پنج تا از چیزهای محبوب ما در مورد مرحله Saw Resident Evil Requiem هست که هر طرفدار ژانر وحشت رو راضی… و وادار به جیغ کشیدن می کنه.
