نقد فیلم Scream 7 نشان می دهد که این اثر با وجود حواشی بسیار و تغییرات گسترده در تیم بازیگری و کارگردانی، توانسته است به یک بازگشت موفق برای این مجموعه تبدیل شود و سیدنی پرسکات را دوباره در کانون توجه قرار دهد.
فیلم Scream 7 مسیر خیلی همواری رو تا رسیدن به پرده سینما طی نکرده. بعد از اون اخراج خیلی کثیف و علنی بازیگر اصلی Scream 5 و Scream 6 یعنی ملیسا باررا و به دنبالش جدا شدن خواهر سینماییش جنا اورتگا، این دنباله طوری بازنویسی شد که به عنوان اثری با محوریت قهرمان همیشگی Scream یعنی نیو کمبل باشه؛ اونم در حالی که یکی دیگه از قدیمی های این سری، یعنی نویسنده، کوین ویلیامسون، برای کارگردانی به کار اضافه شده. این مدل آشفتگی های پشت صحنه معمولا بوی فاجعه می ده، اما بر خلاف انتظار، نقد فیلم Scream 7 یه پیروزی سرگرم کننده و آبرومندانه از آب دراومده.
شاید با توجه به پنهان کاری های پارامونت توی بازاریابی قبل از اکران متوجه نشده باشید، اما ظاهرا Scream 7 قراره آخرین قسمت از این فرنچایز 30 ساله اسلشر باشه. در این نقد فیلم Scream 7 بررسی می کنیم که این فیلم به قولی، آخرین ضربه چاقو خواهد بود. با اینکه لوکیشن داستان از وودزبورو (به واسطه نیویورک) به یه شهر حومه ای مشابه توی ایندیانا به اسم پاین گروو منتقل شده، Scream 7 تا حد زیادی اتفاقات اخیر رو نادیده می گیره – حتی اسمی از سم و تارا کارپنتر آورده نمی شه – و در عوض سراغ ارجاع به اون چهارگانه ای می ره که وس کریون کارگردانی کرده بود. طوری که به نظر می رسه استو ماکر، همون گوست فیس اصلی با بازی متیو لیلارد، از دنیای مردگان برگشته تا دوباره سیدنی رو عذاب بده.
سیدنی هم این بار درگیر مسائل بیشتریه. دختر نوجوانش، تیتوم (با بازی ایزابل می)، تقریبا هم سن زمانیه که استو ماکر و بیلی لومیس اون موقع ها رفقای سیدنی رو سلاخی می کردند. اما سیدنی که بیش از حد مراقب دخترشه، تیتوم رو توی یه حباب نگه داشته و از گذشته (که مسلما تروماتیک بوده) دورش کرده. پس وقتی گوست فیس دوباره پیداش می شه، تیتوم باید یاد بگیره چطوری سریع از خودش دفاع کنه.
نقد فیلم Scream 7؛ داستان های سلاخی
تصویر زیر نیو کمبل را در نقش نمادین سیدنی پرسکات نشان می دهد که پس از سال ها دوری، بار دیگر با چالش های جدیدی در مقابل گوست فیس روبرو شده است.
(امتیاز تصویر: پارامونت پیکچرز)
در سنت همیشگی Scream، نقد فیلم Scream 7 به سکانس افتتاحیه مستقل و به شدت سرگرم کننده این فیلم اشاره می کند؛ همون جایی که بیلی و استو لو رفتن. حالا اونجا تبدیل شده به یه تور واقعیِ جنایی توی ایربی ان بی به اسم «تجربه ماکر»، که با یه گوست فیس انیماترونیک که توی راهروها پرسه می زنه تکمیل شده؛ این دقیقا همون مدل سکانس های بازیگوشانه، پرتنش و در نهایت خونینیه که این سری در طول دهه ها با خوشحالی تحویل مخاطب داده.
اطلاعات سریع
تاریخ اکران: 7 اسفند (بریتانیا)، 8 اسفند (آمریکا)
موجود در: سینماها
کارگردان: کوین ویلیامسون
مدت زمان: 1 ساعت و 54 دقیقه
در این بخش از نقد فیلم Scream 7، به بررسی شدت خشونت می پردازیم. در واقع، با خرید بلیط Scream 7، حضور پررنگی از گوست فیس رو تماشا می کنید. بعد از یه معرفی نسبتا کوتاه از سیدنی و زندگی جدیدش توی پاین گروو، جایی که می فهمیم با رئیس پلیس مارک ایوانز (با بازی جوئل مک هیل از سریال Community) ازدواج کرده و یه کافه رو اداره می کنه، کشت و کشتارها خیلی زود شروع می شه. با وجود ادعای اخیر نیو کمبل که گفته بود این فیلم جدید به اندازه Scream 5 و Scream 6 «خونین» نخواهد بود، اما قسمت هفتم سهم خودش رو از قتل های خشن داره – از جمله یه قتل عجیب و غریب با شیر آبجو که تعادل خیلی خوبی بین مسخره بودن و ترسناک بودن ایجاد کرده.
یکی از نکات مهم در نقد فیلم Scream 7، مقایسه کارگردانی کوین ویلیامسون با وس کریون است. سکانس های تعقیب و گریز اینجا اون لبه تیزِ برنده و نگاه خاص وس کریون برای ساختن تعلیق رو ندارن. اما در کل شبیه سازی خوبیه و از بعضی جهات نسبت به فیلم های (عالیِ) رادیو سایلنس که اونا هم تحت تاثیر دوران بعد از وس کریون بودن، کلاسیک تر به نظر می رسه. ویلیامسون زمانی رو هم برای خلق چند صحنه مرگ وحشتناک اما زیبا پیدا می کنه؛ در حالی که شنل براق گوست فیس هیچ وقت به اندازه صحنه قتل توی تئاتر، این قدر خیره کننده به نظر نمی رسیده.
نقد فیلم Scream 7؛ نسل قاتل
در این تصویر ایزابل می را در نقش تیتوم می بینیم که به عنوان نسل جدید بازماندگان، نقشی کلیدی در مقابله با تهدیدهای پیش رو ایفا می کند.
(امتیاز تصویر: پارامونت پیکچرز)
فیلمنامه – که توسط کوین ویلیامسون و نویسنده Scream 5 و Scream 6 یعنی گری بوسیک نوشته شده – به طرز تحسین برانگیزی پرکشش هست و در نقد فیلم Scream 7 به غافلگیری های اواسط فیلم اشاره می شود. تقریبا هیچ نقد یا تفسیر پست مدرن معناداری درباره ژانر وحشت توی فیلم دیده نمی شه؛ شاید چون به تازگی با بررسی 10 پایان های تلخ فیلم ترسناک و دیده نشده در سینما که هرگز در سینما دیده نشدند، ایده های جدید به چالش کشیده شده بودند و دیگر حرف جدیدی برای گفتن باقی نمانده بود.
در عوض، طنز خودآگاه فیلم تا حد زیادی متوجه تاریخچه اخیر خود این مجموعه شده. چندین اشاره به حضور نداشتن سیدنی توی Scream 6 وجود داره (گیل با تیکه می گه: «شانس آوردی اون یکی رو نبودی، خیلی وحشیانه بود») و یه شوخی جالب هم در مورد تغییرات داستانی (Retcon) وجود داره که بازگشت های میندی (جازمین ساووی براون) و چاد (میسون گودینگ) رو که از نظر لحنی با بقیه فیلم هماهنگ نیستن، تا حدی توجیه می کنه. سیدنی در طول فیلم به ندرت لبخند می زنه – درست مثل لوری استرود توی سه گانه Halloween ساخته دیوید گوردون گرین، سیدنی اینجا نمادی از تروماهای گذشته ست – اما اون قدر طنز گزنده در حاشیه داستان هست که فضا خیلی غم آلود نشه، مخصوصا توی اون صحنه لو رفتن خنده دار هویت گوست فیس که اگه با این دید نگاه کنید که عمدی برای خنده ساخته شده، بهتر جواب می ده.
نحوه به کارگیری شخصیت های قدیمی در نقد فیلم Scream 7 مورد توجه قرار گرفته است. به همین اندازه، استفاده فیلم از شخصیت های قدیمی به جز سیدنی، گیل و استو هم کمی ضعیف از آب دراومده. فاش شده که دوئی (دیوید آرکت) و رومن بریجر (اسکات فولی) از Scream 3 هر دو با اینکه توی داستان مرده بودن، توی این فیلم ظاهر می شن. ما داستان رو لو نمی دیم، اما طرفدارای دوآتیشه بهتره خیلی امیدوار نباشن. متیو لیلارد حداقل با بازی اغراق آمیز و پرانرژی خودش از زمان حضورش نهایت استفاده رو می کنه، حتی اگه محدودیت های داستانی مانع از این بشه که بتونه کار زیادی انجام بده.
بازیگرهای جدید هم واقعا جای خالی بقیه رو پر نمی کنن. تیتوم با بازی ایزابل می، وقتی که فیلمنامه لازم می دونه سیدنی رو کمی دور نگه داره، یه جایگزین خیلی خوب برای نقش قهرمان اصلی (Final Girl) هست و مک کنا گریس هم بازی خوبی ارائه می ده، اما خیلی زود از داستان حذف می شه. بقیه گروه رفقا که مظنونین اصلی هستن – از جمله آسا جرمن که به نظر می رسه فقط داره همون نقش خودش توی سریال Gen V رو بدون قدرت های فوق العاده بازی می کنه – هیچ تاثیری روی مخاطب نمی ذارن و بیش از حد از ترفندهای آدرس غلط دادن برای منحرف کردن ذهن تماشاگر استفاده شده.
پس این فیلم قرار نیست فیلم ترسناک محبوب کسی بشه، اما با توجه به انتظارات پایینی که بعد از سال ها آشفتگی پشت صحنه وجود داشت، Scream 7 فراتر از انتظار عمل می کنه تا وجود خودش رو توجیه کنه. هنوز هم حیفه که داستان سم و تارا ظاهرا هیچ وقت به سرانجام نمی رسه، اما اگه این واقعا آخرین Scream باشه – هرچند اگه فروش گیشه خیلی بالا بره تعجب نکنید اگه نظرشون عوض بشه – این یه ضربه نهایی کاری و موثره.
فیلم Scream 7 با بازگشت به ریشه های خود و تمرکز بر شخصیت های محبوب قدیمی، توانست پایانی آبرومندانه را برای طرفداران رقم بزند. علیرغم ضعف هایی در شخصیت پردازی چهره های جدید، کارگردانی هوشمندانه کوین ویلیامسون ثابت کرد که این فرنچایز هنوز هم می تواند تماشاگران را روی صندلی های سینما میخکوب کند.
فیلم Scream 7 در تاریخ 8 اسفند در سینماها اکران می شه.
