نقد Star Trek Starfleet Academy نشان می دهد که این سریال جدید تلاشی برای پیوند دادن المان های درام نوجوانانه با دنیای علمی-تخیلی کلاسیک است. با تمرکز بر نسل جدید کادت ها در قرن سی و دوم، این اثر سعی دارد هویت مستقلی پیدا کند، هرچند که در برخی جنبه های شخصیت پردازی و عمق سیاسی نسبت به آثار پیشین فرنچایز ضعیف تر عمل کرده است.
وقتی اولین تصاویر پوستر نقد Star Trek Starfleet Academy منتشر شد، طرفدارها بلافاصله نگران شدن که نکنه با یه نسخه نوجوان پسند و کلیشه ای (شبیه کارهای شبکه CW) از این فرنچایز محبوب طرف باشن. شش نفر از بازیگران ثابت سریال که همگی دانشجوهای جدید و طبق معمول جذاب هستن، در تصویری که بیش از حد به مواد تبلیغاتی سریال هایی مثل Riverdale و امثالهم شباهت داشت، روی چمن ها در هم تنیده بودن.
سخته که بخوایم از خالق اثر یعنی گایا ویولو یا شورانرها، الکس کورتزمن و نوگا لاندو، بابت بخش بازاریابی که تحت کنترلشون نیست خرده بگیریم.
اما، با اینکه تماشای سریال واقعا سرگرم کننده است و قطعا حس و حال یه Star Trek اصیل رو داره، اما دقیقا هم اون ادعاها و نگرانی ها رو رد نمی کنه. در شش قسمت اول از فصل اولِ ده قسمتی سریال، کادت های نوجوان درگیر درام های پیش پاافتاده ی بین فردی، روابط رمانتیک بیش از حد احساسی و تمرینات تیم سازیِ خوش بینانه ی آزاردهنده ای می شن که در اون حتی خودخواه ترین جوان ها هم قدرت کار تیمی رو یاد می گیرن.
اما سریال درک درستی هم از اون چیزی داره که The Original Series رو تا این حد خاص کرده بود، مخصوصا وقتی اون خوش بینی به سمت پیشرفت های اجتماعی-سیاسی نشونه می ره. چندین قسمت دارای خطوط داستانی فلسفیِ بین فرهنگی و بین گونه ای هستن که می تونستن به راحتی در بهترین فصل های این فرنچایز جای بگیرن.
رئیس آکادمی، نهلا آکه (با بازی هالی هانتر که همیشه می درخشد) یک افزونه ی استثنایی به لیست برترین کاپیتان های استارفلیت هست که نسخه های قبلی رو رهبری کردن. در حالی که برخی هواداران به دنبال تحلیل سرنوشت عاشقانه کاپیتان پایک در سری جدید در سایر بخش های این جهان هستند، آکه با رویکردی متفاوت، خرد و مدیریت را در اولویت قرار می دهد. نکات دوست داشتنی زیادی در نقد Star Trek Starfleet Academy وجود داره.
نقد Star Trek Starfleet Academy؛ از نظر معنوی کاملا در دنیای این فرنچایز جا می افزاید، اما فاقد شخصیت های به اندازه کافی جذاب است
نکته جالب اینجاست که شروع سریال شباهت عجیبی به Discovery داره. کالب میر (ساندرو روستا) از همون جنس شخصیت های شورشیِ مایکل برنهام با بازی سونیکا مارتین-گرین ساخته شده.
کالب، مرد جوانی که بعد از جدایی اجباری از مادرش، انیشا (با بازی تاتیانا مازلانی در سریال Orphan Black)، مدام در حال فراره؛ اون جسور، مغرور و به شدت باهوشه. اون شبیه مت دیمون در فیلم Good Will Hunting هست، با این تفاوت که بازوهای تنومندی داره.
نهلا آکه که بابت نقشش در جدایی کالب و انیشا در پانزده سال پیش احساس گناه می کنه، به اون پیشنهادی می ده: در ازای تخفیف در مجازاتش در سیاره توروث، باید به آکادمی ملحق بشه. آکه حتی قول می ده که بهش کمک کنه تا انیشا رو پیدا کنه، کسی که سال هاست خبری ازش نیست.
کالب با اکراه قبول می کنه و اون رو تا سانفرانسیسکو همراهی می کنه؛ جایی که آکادمی جدید بعد از بیش از 150 سال غیبت (که به دلیل اثرات سیاسی طولانی مدت “The Burn” در سریال Discovery ایجاد شده بود)، دوباره بازسازی و راه اندازی شده.
خودِ آکه هم انگار حداقل در ابتدا، برای حضور در اینجا دو دل هست. اون که با “رسوایی” از پست خودش استعفا داده بود، باید با اصرار دریاسالار ونس، فرمانده کل استارفلیت (اودد فهر که نقش خودش در سریال Discovery رو تکرار می کنه) به کار برگرده.
اما وقتی به اونجا می رسه، انگار دقیقا سر جای درستش قرار گرفته. هالی هانتر بدون شک ستاره ی سریاله، حتی اگه داستان بیشتر درباره مسیر کالب باشه تا اون. آکهِ او، شخصیتی غیرمتعارف، همیشه پابرهنه و یک بوهیمینِ راحت طلب هست. این جنبه ها در نقد Star Trek Starfleet Academy قابل تحسین هستند.
مثل کاپیتان جینووی در سریال Voyager، اون طناز و با اعتماد به نفسه، اما گرما و جذابیت خاص خودش رو داره و به رسانه های فیزیکی مثل کتاب های واقعی و صفحه های گرامافون علاقه نشون می ده. او که بخشی از نژاد لانتانیت هست، با بیش از 300 سال سن، خرد و شادیِ عمیقی از خودش ساطع می کنه.
در قرن سی و دوم، آموزش های Starfleet Academy هم روی زمین و هم در کشتی فضایی U.S.S. Athena انجام می شه؛ یک کشتی با طراحی خیره کننده که دانشجوها می تونن ماموریت های میدانی رو در اون تجربه کنن.
نفر اولِ آکه، لورا تاک (جینا یاشره) هست که بخشی کلینگون و بخشی جم هادار هست و شریک زندگی جت رنو (تیگ نوتارو که اون هم نقشش در سریال Discovery رو تکرار می کنه) محسوب می شه. کورتزمن علاقه خودش رو به استفاده از کمدین ها در سریال هاش نشون داده و جینا یاشره در نقش این ناظمِ به شدت بامزه و منضبط که گاهی خودش رو دست می ندازه، واقعا عالیه و به خوبی در نقد Star Trek Starfleet Academy به آن اشاره شده.
کورتزمن همچنین رابرت پیکاردو رو در نقش دکتر برگردونده؛ همون هولوگرام تند و تیز و بی نهایت باهوش سریال Voyager. الان در آکادمی، دکتر به عنوان افسر ارشد پزشکی، رئیس کلوپ اپرا و استاد کلاس مناظره فعالیت می کنه. دیدن اون که با همون اعتماد به نفس و مهارتی که بهش معروف بود نقش آفرینی می کنه، یک هدیه واقعی برای طرفدارهاست و به جذابیت نقد Star Trek Starfleet Academy می افزاید.
شخصیت های فرعی Starfleet Academy از بازیگران اصلی اش جذاب تر هستند – نقد Star Trek Starfleet Academy
اعضای اصلی آکادمی کمتر جذاب هستن و این وقتی که سعی دارید سریالی رو حول محور رشد شخصی و شغلی یک گروه شش نفره بسازید، یک مشکل جدیه. تماشای ساندرو روستا به اندازه کافی لذت بخشه ، اما هم قطارانش، حداقل در شروع سریال، نیاز دارن که با سرعت بیشتری شخصیت پردازی بشن.
کریم دیانه نقش جی-دن کراگ رو بازی می کنه، یک کلینگون که علاقه اش به درمان، صلح و تحقیقات علمی اون رو به طور خودکار از خاندانش متمایز می کنه، اما بازیگر در اجرای نقش کمی خشک و نپخته عمل می کنه.
رقیب و رفیق اصلی کالب، دارم ریمی (جورج هاوکینز) از گونه ی جدید خونیان (Khionian) هست که جثه ای بزرگ داره و تیپ شخصیتی “آلفا” رو نمایش می ده، اما در بقیه موارد تفاوت چندانی با نقش اول سریال نداره.
با وجود تنوع نژادی و جنسیتی فراوان، نقد Star Trek Starfleet Academy نشان می دهد که سریال به روایت های جسورانه تر و پرسش های اخلاقی چالش برانگیزتری نیاز داره.
جنسیس (بلا شپرد) از یک گونه جدید دیگه به نام دار-شا (Dar-Sha)، دختر یک دریاسالاره که مصمم و مدام در حال دلبریه، اما ویژگی دیگه ای برای ارائه نداره.
شخصیت سرگرم کننده تر، کریس بروکس در نقش سَم (SAM) یا همون “میل انطباق سری” هست، اولین کادت هولوگرام در تاریخ استارفلیت. بازی کریس بروکس احتمالا بیش از حد به رفتارهای نسنجیده ی سیلویا تیلی با بازی مری وایزمن در سریال Discovery شباهت داره، اما دیدن اینکه یک موجود “فوتونیک” (اون طور که خودشون ترجیح می دن صدا بشن) چطور در این محیط فعالیت می کنه، وسوسه انگیزه.
با این حال، و با احترام زیاد برای استیون کلبر، بدم نمی اومد اگه سیستم کامپیوتری اون رو حذف می کردن؛ یک گوینده ی سیستم عمومی که بیش از حد لوس و شبیه به اردوهای تابستانیه.
به نظر می رسه کورتزمن و لاندو بین وفاداری به اصول فرنچایز Trek و ساختار یک کمدی مدرسه ای در سبک سریال The Sex Life of College Girls گیر کردن. فرض داستانی سریال شامل یک “دانشکده جنگ” در همسایگیه که کادت های نظامی گراتری که بیشتر به نبرد علاقه دارن رو در خودش جای داده.
اما تعامل بین این ساکنین اغلب شبیه چیزیه که از دنیای Harry Potter برداشته شده، اون هم به شکلی که گروه های مختلف با رنگ های متفاوت برای برتری اجتماعی با هم می جنگن. با این حال، یاد گرفتن درباره جزئیات داخلی این بخش از دنیای Trek که قبلا بهش پرداخته نشده بود، تجربه خوبیه، و این نکته مهمی در نقد Star Trek Starfleet Academy است.
کورتزمن می دونه که بهترین Trek اون جایی رقم می خوره که نبرد در میان ستاره ها باشه، و این سریال وقتی شخصیت هاش رو (چه پیر و چه جوان) در موقعیت هایی قرار می ده که مرزهای توانایی و محدودیت های همدلی شون رو آزمایش می کنه، خوب عمل می کنه.
این هنوز هم یک Trek هست، اما فاقد اون ظرافت سیاسیِ پیشینیان خودشه. با وجود تنوع نژادی و جنسیتی فراوان، Starfleet Academy به روایت های جسورانه تر و پرسش های اخلاقی چالش برانگیزتری نیاز داره.
خوبه که جلوه های ویژه به این اندازه باکیفیت هستن، اما خیلی از چیزهایی که اینجا بررسی می شه قبلا به شکل بهتر (و خنده دارتر) در سریال Lower Decks انجام شده. این نقد Star Trek Starfleet Academy نشان می دهد که اگر ویولو، کورتزمن و لاندو می خوان به جایی برن که هیچ Trek ای قبلا نرفته، باید به این فکر کنن که چه چیزی این شخصیت ها رو تا این حد متمایز می کنه، چون نوستالژیِ دیدن دوباره “دکتر” فقط تا یه جایی می تونه سریال رو به جلو ببره.
در مجموع، این اثر با وجود نوسان در لحن و روایت، تلاش می کند تا مفاهیم کلاسیک پیشتازان فضا را برای نسل جدید بازتعریف کند. با تکیه بر بازی های قوی بازیگران باسابقه و جلوه های بصری خیره کننده، سریال پتانسیل رشد در فصل های آینده را دارد، مشروط بر اینکه بتواند شخصیت های جوان خود را از کلیشه های درام های مدرسه ای دور کرده و به عمق اخلاقی که این فرنچایز به آن مشهور است، نزدیک تر کند.
Star Trek: Starfleet Academy Review – The Kids Are Just Okay in Gaia Violo’s School-Set Comedy-Drama
