این متن به بررسی دلایل روان شناختی و ساختاری این موضوع می پردازد که چرا سریال ها بد تمام می شوند؟ و چرا آثار بزرگی مثل Stranger Things و Game of Thrones در جلب رضایت کامل مخاطبان خود با چالش های جدی روبرو می شوند.
از Stranger Things گرفته تا Game of Thrones، فینال سریال های تلویزیونی معمولا به سختی می تونن انتظارات و هایپ خیلی زیادی که دورشون هست رو برآورده کنن، اما دلایل این اتفاق متفاوت و پیچیده ست. این سوال که چرا سریال ها بد تمام می شوند؟ یک بحث همیشگی است.
فینال Stranger Things در تاریخ 12 دی 1404 با واکنشی که تا حدی قابل پیش بینی بود، از راه رسید. پایان سریال شوک های واقعی کمی داشت، اما بازخوردها نسبت بهش معمولی باقی موند.
در ازای هر طرفداری که توی شبکه های اجتماعی داشت از لحظات پایانی سریال تعریف می کرد، تعداد زیادی منتقد هم بودن که فینال رو قابل پیش بینی و ناامیدکننده می دونستن. با اینکه فینال Stranger Things داستان تقریبا همه شخصیت های سریال رو بست، اما سرنوشت مبهم قهرمان اصلی داستان یعنی ال، که پیش از این میلی بابی براون درباره فصل پایانی و چالش های آن صحبت کرده بود، بعضی از بیننده ها رو ناامید کرد. این خود مثالی است از اینکه چرا سریال ها بد تمام می شوند؟
از طرف دیگه، بعضی از طرفدارها از چیزی که یه جمع بندی «بیش از حد تروتمیز» برای یه سریال پر از هرج ومرج به نظر می رسید، شاکی بودن. پایان بندی جوری مرتب بود که Stranger Things در طول پخش طولانی ش به ندرت این حس رو القا کرده بود؛ و با اینکه بعضی بیننده ها از شفافیتش خوششون اومد، بقیه حس کردن که پایان خوش برای مکس، لوکاس، داستین و ویل زیادی آرمانی و رویایی بوده.
چرا سریال ها بد تمام می شوند؟ فرود موفقیت آمیز همیشه برای تلویزیون سخت است
در این تصویر، یکی از احساسی ترین لحظات قسمت پایانی را مشاهده می کنید که تاثیر زیادی بر مخاطبان داشت.
گریه الون در این سکانس نشان دهنده بار سنگین مسئولیت او در طول کل داستان است و میلی بابی براون در نقش الون در حال گریه کردن موقع صحبت با مایک در قسمت آخر سریال Stranger Things دیده می شود.
همون طور که خلاصه بالا ثابت می کنه، یه مشکل بزرگ در مورد فینال Stranger Things وجود داشت، اونم این بود که سریال هیچ وقت نمی تونست همه رو راضی نگه داره. قبل از اینکه فصل 5 شروع بشه، طرفدارای سریال هم نگران بودن و هم با اشتیاق منتظر یه پایان تاریک تر و جسورانه تر بودن که توی اون چندتا از شخصیت های اصلی کشته بشن.
بنابراین، وقتی کل بازیگرای اصلی به جز قهرمان Stranger Things یعنی الون سالم موندن، ارتشی از طرفدارها بودن که نفس راحت کشیدن و به همون اندازه هم بیننده هایی بودن که ناامید شدن. تموم کردن درست و حسابی داستان برای هر سریالی که طرفدارای زیادی پیدا کرده سخته، چون بیننده های هیچ سریالی خواسته و نظر یکسانی ندارن. این یکی از دلایل اصلی است که چرا سریال ها بد تمام می شوند؟
وقتی سریال های کلاسیکی مثل Breaking Bad و The Sopranos تموم شدن، بیننده هایی بودن که می خواستن ضدقهرمان های محبوبشون، یعنی والتر وایت و تونی سوپرانو، رستگار بشن و خیلی های دیگه هم بودن که می خواستن بالاخره نتیجه سال ها کارهای خلافشون رو ببینن. به همین خاطر، حتی دو تا از تحسین شده ترین پایان بندی های تاریخ هم باز هم بحث برانگیز شدن.
بحث طولانی شدن سریال هم مطرحه. Stranger Things در سال 2016 شروع شد و حرف و حدیث های زیادی درباره پخش طولانی و عجیب این سریال وجود داشته. با این حال، جدا از بحث های تکراری درباره بزرگ شدن واضح بازیگرها و گذشتن سنشون از نقش های نوجوونی، یه مشکل کلی تر در مورد سریال هایی وجود داره که اینقدر طول می کشن و داستانشون رو در طول زمان گسترش می دن. این مورد به خوبی توضیح می دهد که چرا سریال ها بد تمام می شوند؟ و انتظارات را برآورده نمی کنند.
عصر طلایی تلویزیون سطح توقعات رو از فینال سریال ها بالا برد
سریال بازماندگان از آثاری بود که با پایان بندی خاص خود، استانداردهای جدیدی در تلویزیون تعریف کرد.
چهره جیل در این صحنه به خوبی فضای سنگین و فلسفی سریال را به تصویر می کشد و نمونه ای از فینال های بحث برانگیز است.
برای اینکه یه سریال به اندازه Stranger Things طول بکشه، باید دامنه داستانیش رو گسترش بده. این یعنی جایی که فصل 1 روی چندتا شخصیت محدود تمرکز داشت، فصل 2 چند نفر دیگه رو معرفی کرد، فصل 3 باز هم چند نفر دیگه رو اضافه کرد و الی آخر. مشکل اینجاست که Stranger Things همیشه تعداد خیلی زیادی بازیگر داشت.
فصل 1 سریال Stranger Things روی الون، لوکاس، مایک، داستین و ویل تمرکز داشت، اما در کنارشون جاناتان، نانسی و استیو و همین طور هاپر، دکتر برنر و جویس هم بودن. فصل 2 شخصیت های ماری، مکس، بیلی و باب نیوبی رو معرفی کرد، در حالی که فصل 3 الکسی و کری الوز رو در نقش شهردار فاسد هاکینز اضافه کرد.
تا وقتی فصل 5 از راه رسید، هیچ راهی نبود که Stranger Things بتونه حق مطلب رو در مورد این همه شخصیت زیاد و گسترده ادا کنه. این موضوع هم کمکی نمی کنه که عصر طلایی سریال های باکیفیت سطح توقعات رو از فینال ها بالا برده؛ مثلا پایان بندی همه چی، از 30 Rock گرفته تا The Leftovers، موقع انتشارشون به عنوان شاهکار تحسین شدن. این سوال که چرا سریال ها بد تمام می شوند؟ اغلب در چنین شرایطی مطرح می شود.
سرویس های استریم، سریال ها رو به رویدادهای عظیم فرهنگ عامه تبدیل کردن
خشم دنریس در فصل پایانی بازی تاج و تخت، یکی از جنجالی ترین تغییرات شخصیتی در تاریخ تلویزیون محسوب می شود.
این تحول ناگهانی در دنریس تارگرین باعث شد تا بحث های بی پایانی درباره کیفیت نویسندگی در فصل های آخر شکل بگیرد.
به عنوان دو سریال تلویزیونی، 30 Rock و The Leftovers روی کاغذ شباهت زیادی به هم ندارن. با این حال، یه شباهت حیاتی بینشون هست که شاید بازخورد بهتر فینال هاشون رو توضیح بده. هر دو سریال آثار خاص پسندی بودن که نظر منتقدها رو جلب کردن و طرفدارای وفاداری داشتن، اما هیچ وقت به پدیده های جهانی فرهنگ عامه تبدیل نشدن.
در مقابل، Stranger Things هم مثل Game of Thrones قبل از خودش، ضربه هایپ و انتظارات بیش از حد رو خورد. تعداد زیاد اسپین آف های آینده Stranger Things ثابت می کنه که این سریال یکی از بزرگترین های تاریخ استریمه و این محبوبیت عظیم یعنی سریال پایگاه طرفداران خیلی بزرگی داره. بیننده بیشتر یعنی نظرات بیشتر، که در نهایت یعنی واکنش های متناقض تر به فینال. این چرخه می تواند توضیح دهد که چرا سریال ها بد تمام می شوند؟
چه چیزی یه فینال تلویزیونی رو خوب می کنه و چرا سریال ها بد تمام می شوند؟
بریکینگ بد به عنوان یکی از معدود سریال هایی شناخته می شود که توانست داستانی منسجم را به سرانجامی درست برساند.
مکالمات تلفنی والتر وایت در این سکانس ها همواره با تعلیق و هیجان بالایی همراه بوده و رضایت مخاطبان را جلب کرده است.
تحلیل های مفصل زیادی از فینال Game of Thrones وجود داره که ثابت می کنه (ظاهرا بدون هیچ شک و تردیدی) پایان سریال از نظر فنی بد بوده. با این حال، با وجود همه مشکلاتش، در نهایت چیزی به اسم قسمت «قطعا بد» در تلویزیون وجود نداره، همون طور که هیچ قسمت «قطعا کاملی» هم وجود نداره.
چیزی که یه فینال تلویزیونی رو خوب می کنه، پایانیه که با بقیه اثر همخوانی داشته باشه. فینال سریال Lost که به طرز بدنامی ناامیدکننده بود، تا حدی به این خاطر با شکست مواجه شد که سریال با معما زنده بود؛ بنابراین هر توضیحی، هر چقدر هم کامل، بعد از اون همه زمینه سازی رمزآلود، احتمالا پوچ به نظر می رسید.
در مقابل، داستان Breaking Bad یه نگاه کمدی سیاه و دقیق به فروپاشی اخلاقی تدریجی یه مرد بود، بنابراین فداکاری نهایی اون برای رستگاری در فینال، حقش بود، تاثیرگذار بود و با عقل جور در می اومد. پایان Stranger Things یه جایی بین این دو تا حالت قرار می گیره؛ کمتر از Game of Thrones ناامیدکننده بود، اما به سختی می شه گفت همون چیزی بود که بیننده ها آرزوی دیدنش رو داشتن. این نمونه ها به درک بهتر موضوع چرا سریال ها بد تمام می شوند؟ کمک می کنند.
در نهایت، پایان بندی یک سریال تنها بستن گره های داستانی نیست، بلکه حفظ وفاداری به روح اثر و شخصیت هایی است که بیننده سال ها با آن ها زندگی کرده است. توازن میان غافلگیری و منطق داستانی، کلید اصلی ماندگاری یک فینال در ذهن مخاطبان خواهد بود و نشان می دهد که موفقیت در اتمام یک داستان، به همان اندازه شروع آن اهمیت دارد.
From Game Of Thrones To Stranger Things: Why Do So Many TV Shows End Badly?
