بازی Doom دو سال قبل از اینکه من به دنیا بیام منتشر شد، اما این به این معنی نیست که نمی تونم با هیولاها دست و پنجه نرم کنم. تا جایی که یادمه، همیشه در حال تیکه پاره کردن هیولاها بودم (یعنی خیلی بچه بودم که برای اولین بار با دوم گای آشنا شدم)، برای همین اصلا نمی تونستم برای آوردن این تجربه روی میز بازی صبر کنم. این یک بررسی بازی رومیزی Doom Arena Board Game است و آماده ام تا جزئیات آن را با شما به اشتراک بگذارم.
بازی Doom Arena Board Game هسته اصلی نسخه اصلی رو استخراج کرده، از گرافیک پیکسلی ش گرفته تا مکانیک های مدیریت سلاح ها. این بازی که توسط Modiphius games ساخته شده – همون مغزهای متفکر پشت برخی از بهترین بازی های رومیزی اقتباس شده از دنیای دیجیتال – اعتبار زیادی توی Kickstarter داره، اما هنوز با چالش بزرگی روبروئه.
خود بازی Doom بر پایه سرعت و اکشن پیش می ره. اگه یه جا بایستی، مردی. تبدیل کردن این موضوع به یه بازی مبارزه ای نوبتی همیشه با موانع موضوعی خاص خودش همراهه.
آیا عناصری از منبع اصلی توی نسخه ی اولیه ای که چند ماه گذشته داشتم بازی می کردم غایب بود؟ بله. آیا هنوز هم سرگرم کننده ست؟ قطعا.
برای مشاهده بقیه جدول ورق بزنید
| قیمت | شروع قیمت از 55 پوند |
| سنین | 14 سال به بالا |
| نوع بازی | مبارزه PVP |
| تعداد بازیکنان | 2 نفر در نسخه پیش نمایش، 2 تا 4 نفر در زمان عرضه |
| مدت زمان | 30 – 45 دقیقه |
| پیچیدگی | متوسط |
| طراحان | کریس برچ (Chris Birch) |
| ناشر | Modiphius Entertainment |
| پیشنهاد می شود اگر از این بازی ها لذت می برید | Doom: The Board Game, Fallout New Vegas |
بررسی بازی رومیزی Doom Arena Board Game؛ تجربه Deathmatch
مینیاتورهای بازی با ظرافت خاصی طراحی شده اند؛ در اینجا نگاهی به فیگور کاکودمون در محیط بازی می اندازیم. 
این مینیاتورها به خوبی حس ترسناک هیولاهای کلاسیک را القا می کنند.
(امتیاز تصویر: Future)
در زمان عرضه، بازی Doom Arena Board Game قراره برای دو تا چهار نفر از ساکنان جهنم قابل بازی باشه. اما در حال حاضر، نسخه اولیه برای دو نفر تنظیم شده.
یک نفر نقش خودِ دوم گای رو بر عهده می گیره، در حالی که نفر دیگه ارتش هیولاهایی از فیگورهای مینیاتوری با جزئیات بالا (و البته نه چندان مینیاتوری، اگه به اون Cyberdemon نگاه کنیم) رو فرماندهی می کنه. هدف اینه که توی شش نوبت، همدیگه رو توی نقشه تیکه پاره کنید و بر اساس آمار سلاح و شخصیت، حمله و حرکت کنید. وقتی همه از تیکه پاره کردن خسته شدن، برنده هر راند بر اساس تعداد «توکن های خون» که از جون (HP) دشمنشون جمع کردن مشخص می شه و یه کارت کلید (keycard) می گیرن. برای بردن مسابقه، کافیه دو تا از سه تا کارت کلید رو به دست بیارید. اینجاست که جذابیت های بررسی بازی رومیزی Doom Arena Board Game مشخص می شود.
برای مدیریت شخصیت دوم گای، کارت های مخصوصی طراحی شده که آمار و وضعیت او را نمایش می دهند. 
جزئیات دقیق روی این کارت ها به بازیکن کمک می کند تا برای هر حرکت برنامه داشته باشد.
(امتیاز تصویر: Future)
بین راندها، دوم گای این فرصت رو داره که سلاح های جدیدی بخره، از Plasma Rifle گرفته تا ارّه برقی (Chainsaw) همیشگی، یا آمار خودش رو ارتقا بده یا مهارت های جدیدی به لیستش اضافه کنه. البته هیولاها هم نقشه های خودشون رو دارن.
هر کسی که کنترل این گله رو بر عهده داره، می تونه کلاس های جدیدی از هیولاها رو برای ارتشش بخره و چیدمانشون رو برای انواع حرکت و حمله تغییر بده.
بازیکنانی که نقش نیروهای جهنمی را دارند، با کارت های متنوعی برای مدیریت هیولاها روبرو هستند. 
تنوع این کارت ها استراتژی های متفاوتی را در هر نبرد رقم می زند.
(امتیاز تصویر: Future)
این تنها راه برای گرفتن خون بیشتر نیست. اولین باری که آسیب وارد بشه، یه توکن Tempo دریافت می کنید که قابلیت های اضافه ای بهتون می ده. در مورد دوم گای، شما بین اضافه کردن گیجی (stun) به حمله تون، آسیب تلافی جویانه یا – البته – شلیک BFG یکی رو انتخاب می کنید. هیولاها هم هر کدوم قابلیت های خاص خودشون رو دارن که با پر کردن مخزن Tempo به دست میارن.
راهنمای مسافران به Phobos در بررسی بازی رومیزی Doom Arena Board Game
چیدمان کلی بازی شامل نقشه، مینیاتورها و تاس های مخصوص است که یک میدان نبرد کامل را می سازد. 
همه این اجزا در کنار هم تجربه یک مسابقه مرگبار واقعی را بازسازی می کنند.
(امتیاز تصویر: Future)
من فقط یه نقشه توی جعبه نسخه اولیه م داشتم، اما نسخه نهایی شامل دو نقشه بزرگ دو رو و یک نقشه کوچیک دو رو برای بازی خواهد بود. همه شون از همون مکانیک حرکت شش ضلعی (hex) استفاده می کنن و لایه های مختلف زمین خطرات مختلفی رو نشون می دن. مثلا یه شش ضلعی زرد نشون دهنده زمین سخت تریه که عبور ازش یه امتیاز حرکت اضافه لازم داره. در حالی که کاشی های قرمز جاهای خطرناکی هستن که باعث آسیب دیدن می شن. اگه بیفتید توی یه گودال سیاه، بلافاصله کارتون تمومه.
نقشه ای که من دریافت کردم نسبتا استاندارده؛ یه میدان نبرد که با مواد سمی (nukage) احاطه شده و مبارزه رو به مرکز می کشونه، در حالی که هنوز مسیرهای فرار رو دور لبه ها فراهم می کنه. نقشه متقارنه، بنابراین با اینکه بازیکن هیولاها می تونه انتخاب کنه که هر گروه از کدوم سمت صفحه شروع کنه، موقعیت های شروع تاثیر زیادی روی روند بازی استاندارد ندارن.
توی این نقشه نسخه اولیه، اونقدر جزئیات هست که محیط تاثیر واقعی روی گیم پلی بذاره. سبک سنگین کردن اینکه از بین لجن های سبز خطرناک فرار کنی یا سر جات بایستی و با shotgun بزنی توی صورت طرف، یه تصمیم کاملا به سبک Doom هست (همه می دونیم آخرش چی می شه).
ارتقای سلاح ها و مدیریت توانایی ها از طریق کارت های مخصوص انجام می شود که در تصویر زیر قابل مشاهده است. 
بازیکن باید با دقت انتخاب کند که کدام تجهیزات برای راند بعدی کارآمدتر هستند.
(امتیاز تصویر: Future)
جاهای دیگه جعبه، کارت های شخصیت هم برای دوم گای (دو نسخه موجوده) و هم برای خود هیولاها پیدا می کنید. هر کدوم میزان سلامتی، سرعت (تعداد امتیاز حرکت در دسترس)، قابلیت های Tempo، قوانین درگیری و جای سلاح ها رو نشون می دن.
تا زانو در میان مردگان
رویارویی نهایی بین دوم گای و لشکری از شیاطین، هسته اصلی هیجان این بردگیم است. 
مینیاتورهای باکیفیت به نبردهای روی صفحه جان می بخشند.
(امتیاز تصویر: Future)
نسخه اولیه ای که من بازی می کردم شامل چهار هیولای ضعیف و دو هیولای سنگین برای بازی، به علاوه غول آخر یعنی یه Cyberdemon بود. Modiphius تونسته یه دار و دسته حسابی رو اینجا جمع کنه، با حضور Lost Soul، Imp، Shotgun Dude (در مقابل Shotgun Guy؟)، Zombieman، Pinky و Cacodemon توی مجموعه اصلی. قطعا جا برای گسترش بازی هست، اما مجموعه اصلی تنوع کافی توی استراتژی و قوانین رو فراهم می کنه تا بازی های تکراری هم جالب بمونن.
این ها با همتایان خودشون توی بازی ویدیویی خیلی خوب مطابقت دارن. مثلا یه Lost Soul نمی تونه با فکر یا استراتژی حرکت کنه – فقط یا حمله می کنه یا در یه خط مستقیم به سمت دوم گای یورش می بره. Cacodemon از روی زمین های خطرناک یا دشوار پرواز می کنه و یه حمله توپ رعد و برقی داره که در یک خط مستقیم تا بی نهایت ادامه پیدا می کنه.
در اینجا مجموعه ای از تمامی کارت های هیولا را مشاهده می کنید که هر کدام ویژگی منحصر به فردی دارند. 
شناخت دقیق این کارت ها کلید پیروزی در نقش فرمانده شیاطین است.
(امتیاز تصویر: Future)
همه چیز در مورد این شخصیت پردازی ها و مهارت ها حس یه Doom واقعی رو می ده. این بازی از دانش ناخودآگاه شما درباره نحوه رفتار این موجودات استفاده می کنه و به کسانی که استراتژی ها و نقش های مختلفشون رو توی میدان نبرد می شناسن، پاداش می ده.
تنها انتقاد من نبود Spiderdemon هست، تقریبا بقیه شخصیت های بازی اصلی حضور دارن.
The Lost Levels
تا اینجا همه چیز خوب بوده، مکانیک های مرکزی Doom Arena Board Game انتقال از سبک بدو و بزنِ پرسرعت به یه بازی رومیزی استراتژیک یک به یک رو به بهترین شکل ممکن انجام دادن. حس و حال واقعی نسخه اصلی نه فقط توی طراحی ها، سلاح ها و توکن ها، بلکه توی خود مکانیک های اصلی هم جریان داره.
متاسفانه، یه جنبه از Doom اینجا کاملا نادیده گرفته شده – و اضافه کردنش به نسخه نهایی می تونه یکی از تنها مشکلاتی رو که توی بازی هام حس می کنم حل کنه. در حال حاضر همه چیز یه کمی تک بعدی به نظر می رسه. تغییر لیست سلاح ها و هیولاها و انتخاب اینکه کدوم قابلیت های Tempo رو فعال کنید (و چه زمانی) یه کمی عمق به چیدمان مبارزه اضافه می کنه، اما استراتژی کلی هنوز نسبتا ساده ست.
و در نهایت غول آخر بازی، سایبردمون قدرتمند که ترس را به دل هر بازیکنی می اندازد. 
این فیگور بزرگترین مینیاتور موجود در جعبه است و قدرت تخریب بالایی دارد.
(امتیاز تصویر: Future)
رازها، مناطق مخفی و هدایت دشمن ها در سطوح مختلف زمین، به اندازه خون ریزی بخشی از تجربه اصلی Doom هستن و با این حال به نظر می رسه اینجا غایب باشن. بازی Resident Evil: The Board Game این مکانیک اصلی منبع خودش رو با کارت های مخفی، نقشه هایی که به صورت پویا تغییر می کنن و مکانیک های معمایی مجزا بررسی می کنه. اون لایه اضافی از استراتژی، اولویت بندی و چیدمان تجهیزات اینجا حس نمی شه.
البته، این بازی Doom Arena Board Game هست، نه فقط Doom به عنوان یه بخش داستانی. این یعنی ما به جای کل بازی، بیشتر روی نبردهای مرگبار سریع تمرکز کردیم که جدا از بازی های کامل وجود دارن. بازی با ارتفاع زمین، روش های مختلف حرکت و احتمالا برخی عناصر معمایی اضافی می تونه با تنوع بیشتر در تکرار بازی، بافت اضافه ای به کل تجربه بده.
بازی Doom Arena Board Game به خوبی پیچیدگی های استراتژی رزمی نسخه اصلی رو در حین پشت سر گذاشتن چالش ذاتی سرعت پایین تر، به تصویر می کشه. این بازی حس مبارزات Doom رو می ده – فقط کندتر و سنجیده تر. توضیح دادنش آسونه، سریع می شه یادش گرفت و بازی کرد، و با گروه های مختلف هیولاها و کارت های سلاح، تکرارپذیری نسبتا خوبی داره؛ این یه بخش واقعا لذت بخش از این فرنچایزه.
با اینکه استراتژی ش می تونه عمق بیشتری داشته باشه و من هنوز منتظر فیگور دیزی (Daisy) هستم، اما تم سازی در هر دو بخش مکانیک های مبارزه و هنر طراحی عالیه. این بررسی بازی رومیزی Doom Arena Board Game نشان داد که یک تجربه لذت بخش است.
در این مطلب به بررسی دقیق ابعاد مختلف بازی رومیزی جدید دنیای دوم پرداختیم. از طراحی مینیاتورهای خیره کننده گرفته تا وفاداری به مکانیک های شوتر کلاسیک، همه چیز نشان دهنده تلاش سازندگان برای ارائه یک تجربه رقابتی جذاب است. با وجود برخی کاستی ها در بخش استراتژی محیطی، این اثر همچنان یکی از بهترین گزینه ها برای طرفداران نبردهای آرنا و دنیای شیاطین محسوب می شود.
The Doom Arena Board Game is hell on Earth (in the best way) | Preview
