بررسی اتمسفر و ویژگی های گیم پلی Resident Evil Requiem و بازسازی اول شخص نشان می دهد که چگونه می توان تجربه ترسناک کلاسیک را با زاویه دید جدید و حفظ اصالت هنری احیا کرد.
هر وقت مردم می گن که نسخه ریمیک Resident Evil اصلی به یه ریمیک دیگه نیاز داره، یه جوری می شم. همیشه حرف از اینه که «کنترل های تانکی قدیمی شدن» و «زوایای دوربین ثابت خیلی قدیمی به نظر می رسه» – پیشنهادهای تقلیل گرایانه ای از طرف افرادی که همون بازی اکشن روی شونه رو به حد تهوع می خوان و کلا هدف هنری سازنده رو چون با استانداردهای یکنواخت امروزی متفاوته، نادیده می گیرن. با توجه به اینکه این ایده ها چقدر بین پلیرها رواج داره، تعجبی نداره که بازی های تریپل-ای به یه توده همگن و تکراری تبدیل شدن. اما، بحث های اخیر در مورد پتانسیل Resident Evil Requiem و بازسازی اول شخص ممکن است نظر من را تغییر دهد.
اما بیخیال این بحث ها می شم و یه لحظه غر زدن در مورد وضعیت گیمینگ رو کنار می ذارم؛ اگه قراره چیزی من رو متقاعد کنه که Resident Evil اصلی ارزش یه ریمیک دیگه رو داره، اون بازی Resident Evil Requiem هستش. به طور خاص، بخش های اول شخص با حضور گریس آشکرافت در Resident Evil Requiem و بازسازی اول شخص توجه من را جلب کرده اند.
Resident Evil Requiem و بازسازی اول شخص؛ بازسازی پارانویای چشم چرانی Resident Evil اصلی
در تصویر زیر، یکی از محیط های خفقان آور بازی را می بینید که در آن نورپردازی نقش حیاتی در ایجاد وحشت ایفا می کند.
گریس در این محیط های تاریک باید تنها به چراغ قوه خود تکیه کند تا راه خروج را بیابد.
چیزی که من عاشق نسخه اصلی بازی هستم، اینه که چطور زوایای دوربین ثابت به آدم اون حس جدا بودن و تقریبا چشم چرانی رو می ده، انگار که دارید قهرمان های بازی رو از طریق دوربین های مداربسته دید می زنید و این پیش درآمدی بود بر این واقعیت که اونا تمام مدت توسط آلبرت وسکر و آمبرلا تحت نظر بودن. این یه اتمسفر بی نظیر از پارانویاست که بازی های ترسناک دیگه به ندرت به گرد پاش می رسن، مخصوصا وقتی از زاویه دید روی شونه استفاده می کنن که شما رو کاملا در مرکز اکشن نگه می داره.
Biohazard و Village با زاویه دید اول شخص ما رو به محیط نزدیک تر کردن و نوع جدیدی از وحشت رو ارائه دادن، وحشتی که خیلی صمیمی تر بود. فقدان شخصیت پردازی و دیالوگ های کم ایتن وینترز فقط به این رویکرد کمک کرد، و هر دو بازی غوطورکننده تر از هر چیز دیگه ای تو این سری بودن. تعجبی نداره که Resident Evil 7 با توجه به اینکه چقدر حضور ما رو تو داستان و محیط پررنگ تر کرده بود، به عنوان یکی از دلهره آورترین بازی های ترس و بقا در این سبک شناخته می شه. اما هیچ کدوم از این دو بازی نتونستن اون لحن خاص سه گانه اصلی رو ثبت کنن.
Requiem این کار رو می کنه. این بازی هم از زاویه دید اول شخص استفاده می کنه (که مشخصا با محوریت گریس طراحی شده)، اما بازی اجازه می ده که شخصیتِ قهرمان داستان شکوفا بشه. در عین حال، دوربین واکنش گراتره، طوری که نفس های وحشت زده باعث حرکات لرزان تر می شه و از میدان دید کمتری برای داشتن یه زاویه دید واقع گرایانه استفاده می کنه. این ویژگی ها Resident Evil Requiem و بازسازی اول شخص را به اثری بی نظیر تبدیل کرده است. به جای اینکه حس کنیم داریم یه شخصیت رو با خیال راحت از پشت مانیتور کنترل می کنیم، انگار به یه دوربین روی بدن متروکه برخورد کردیم و داریم از طریق یه ویدئوی پیدا شده به یه ماجرای واقعی نگاه می کنیم. این نزدیک ترین حسیه که تا حالا به اون تجربه چشم چرانی در نسخه اصلی داشتیم.
Resident Evil در ابتدا قرار بود اول شخص باشه، و Resident Evil Requiem و بازسازی اول شخص نزدیک ترین تجربه به اون چشم اندازه
اولین بازی Resident Evil در ابتدا به عنوان یه تجربه اول شخص تصور شده بود، اما محدودیت های اون زمان شینجی میکامی، خالق سری، رو مجبور کرد که رویکردش رو تغییر بده. البته این به این معنی نیست که نسخه اصلی نقصی داره؛ راهکارهای خلاقانه همون چیزی هستن که باعث خلق برخی از نوآورانه ترین بازی ها شدن، مخصوصا تو اون دورانی که از عناوین تریپل-ای انتظار نمی رفت کپی برابر اصل همدیگه باشن کافیه به مه نمادین Silent Hill نگاه کنید، ویژگی ای که برای پوشوندن ضعف های سخت افزاری PlayStation به وجود اومد. اما بازگشت به اون ایده در بازی اول، حالا که Capcom تجربه کافی رو داره، می تونه بعد از سه دهه طولانی، جونی دوباره به Spencer Mansion بده، به ویژه از طریق پروژه هایی مانند Resident Evil Requiem و بازسازی اول شخص.
من وقتی فقط به Biohazard و Village نگاه می کردم، کاملا با ایده ریمیک اول شخص Resident Evil اصلی موافق نبودم. می ترسیدم که بازی بیش از حد اکشن محور بشه و تلاشی باشه برای راضی نگه داشتن مخاطبای امروزی، به جای اینکه بذاره اونا Spencer Mansion رو همون طور که هدف بوده تجربه کنن. اما لحظات درخشانی در Resident Evil Requiem و بازسازی اول شخص وجود داره که من رو متقاعد کرده.
گزارش شده که Code Veronica ریمیک بعدی خواهد بود و بعد از اون نوبت به Resident Evil 0 می رسه.
در طول نیمه اول بازی، گریس از میون یه بخش عمارت مانند عبور می کنه که با پازل های عجیب وغریب به هم وصل شدن و در نهایت به یه زیرزمین منتهی می شه؛ جایی که یه دختر هیولایی و نامیرا تمام حرکاتش رو زیر نظر داره، درست مثل لیزا ترور در معادن. در تمام این مدت، اون منابع و مهمات کمی داره، یعنی مجبوره که از دشمنا دوری کنه، نه اینکه با لگد اونا رو به چرخ گوشتی به شکل لیون کندی بفرسته.
کمی جلوتر در بازی، اون تو راهروهای تمیز آزمایشگاه آمبرلا راه می ره، در حالی که دنبال کارت های کلیدی می گرده، خودش رو از لیکرها و بقیه آلوده شده ها مخفی می کنه لحظاتی که با تنشِ تعقیب و گریزهای هانترها در نسخه اصلی برابری می کنه.
آزمایشگاه های آمبرلا همیشه بخش ترسناکی از این سری بوده اند و در اینجا گریس باید با دقت از میان خطرات عبور کند.
این تصویر به خوبی نشان می دهد که چطور زاویه دید اول شخص می تواند حس بی پناهی در برابر دشمنان را چندین برابر کند.
این بخش ها همون چیزی بود که من رو متقاعد کرد Capcom الان دیگه پتانسیل این رو داره که بازی اصلی رو بدون فدا کردن ویژگی های خاصش، بازسازی کنه؛ هر لحظه با گریس در Resident Evil Requiem و بازسازی اول شخص، در حالی که گیر افتاده و بی پناهه، جزو دلهره آورترین لحظات کل این سریه.
من هنوز فکر نمی کنم اولین Resident Evil به یه ریمیک دیگه نیاز داشته باشه و همیشه این سوال مطرحه که چرا Resident Evil 1 Remake دوباره نیاز به بازسازی ندارد؟ (به هر حال نسخه اصلی و ریمیک اول هر دو روی پلتفرم های امروزی در دسترس هستن)، و قطعا فکر نمی کنم کنترل های تانکی یا زوایای دوربین ثابت به تجربه بازی لطمه بزنن اونا خودِ تجربه بازی هستن. اما وقتی Capcom بالاخره تصمیم بگیره که وقت ریمیک کردن نسخه اصلی رسیده، با وجود Resident Evil Requiem و بازسازی اول شخص، دیگه اونقدرها نگران نیستم.
Requiem ثابت کرده که راهی برای حفظ ویژگی های خاص اون بازی وجود داره، و اتفاقا مشتاقم ببینم Spencer Mansion از این زاویه دید جدید چطوری به نظر می رسه.
تکامل زاویه دید در سری رزیدنت اویل همواره با بحث های زیادی همراه بوده، اما پروژه های جدید نشان می دهند که می توان با حفظ روح اثر، تجربه ای مدرن و در عین حال وفادار به ریشه ها ارائه داد. این تغییرات می توانند مسیر آینده این فرنچایز را برای نسل های بعدی هموار کنند.
